Η Cube Gallery, φιλοξενεί από τις 6 Νοεμβρίου έως και τις 5 Δεκεμβρίου 2026, την τριατομική έκθεση Click Bang Splash των εικαστικών Βιβής Βελαέτη, Ανδρέα Νικολαΐδη και Ευγενίας Γαλανοπούλου, όπου μέσα από τα έργα τους συναντιούνται δημιουργώντας μια εικαστική συνομιλία ανάμεσα στην εικόνα, την ύλη, το ίχνος και τη μεταμόρφωση.

Η Λιάνα Ζωζά, επιμελήτρια της έκθεσης, γράφει: “Βλέποντας κάποιος τα έργα των τριών εικαστικών σε διάλογο μεταξύ τους δεν θα μπορούσε παρά να αναρωτηθεί αρχικά, πως μπορεί να διαμορφώνεται η πραγματικότητα μέσα από τις εικόνες, την διαφορετική οπτική και την επαναπροσέγγιση, αλλά και στην συνέχεια πώς μεταβάλλεται η αντίληψή μας, όταν όσα θεωρούμε οικεία αποσπώνται από το αρχικό τους πλαίσιο και επανεμφανίζονται σε νέες, απρόβλεπτες σχέσεις;

Στην έκθεση Click Bang Splash συναντιούνται τρεις διαφορετικές εικαστικές προσεγγίσεις , οι οποίες διερευνούν τη δυνατότητα της εικόνας να μετασχηματίζει όσα αντιλαμβανόμαστε σαν πραγματικότητα. Μέσα από την ψηφιακή σύνθεση, τη φωτιά και τη ζωγραφική, η εικόνα αποσπάται, αλλοιώνεται, διασπάται και ανασυντίθεται, διατηρώντας τα ίχνη των διαδικασιών που τη διαμορφώνουν.

Στα έργα της Βιβής Βελαέτη, φωτογραφικά θραύσματα ανθρώπων και αστικών τοπίων μετακινούνται από το αρχικό τους περιβάλλον και αποκτούν νέες σχέσεις μέσα από τη σύνθεση και την επαναπλαισίωση. Στη δουλειά του Ανδρέα Νικολαΐδη, η φωτιά συναντά το ακρυλικό ενεργοποιώντας μια διαδικασία φθοράς και μεταμόρφωσης, αφήνοντας στην επιφάνεια ίχνη που διατηρούν τη μνήμη της αρχικής τους μορφής. Η Ευγενία Γαλανοπούλου δημιουργεί, όπως η ίδια τα χαρακτηρίζει “παράλογα” τοπία, όπου φυσικά και αστικά στοιχεία συνυπάρχουν σε απρόσμενες διατάξεις, δημιουργώντας κόσμους χωρίς προκαθορισμένη αφήγηση.

Παρά τις διαφορετικές αφετηρίες τους, οι τρεις τους συγκλίνουν στην αμφισβήτηση μιας σταθερής και ενιαίας εικόνας του κόσμου. Το ίχνος, το θραύσμα, η αλλοίωση και η αποσπασματικότητα δεν αποτελούν απλώς μορφοποιητικά χαρακτηριστικά, αλλά τρόπους μέσα από τους οποίους η πραγματικότητα επαναπροσδιορίζεται. Αυτό που χάνεται μπορεί να διατηρηθεί με άλλη μορφή, αυτό που αποσπάται μπορεί να αποκτήσει νέο νόημα και αυτό που μοιάζει ασύνδετο μπορεί να αποκαλύψει απρόσμενες συγγένειες.

Το Click Bang Splash δεν προτείνει μια γραμμική αφήγηση ούτε επιχειρεί να ενοποιήσει τις διαφορετικές εικαστικές προσεγγίσεις. Αντίθετα, δημιουργεί ένα πεδίο συνάντησης, όπου οι εικόνες συνομιλούν μέσα από αντιθέσεις, μετατοπίσεις και λεπτές οπτικές συγγένειες. Η μία μπορεί να μεταβάλει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την άλλη, δημιουργώντας νέες διαδρομές ανάγνωσης.

Το νόημα δεν εξαντλείται στην αυτονομία κάθε έργου. Αναδύεται και στον ενδιάμεσο χώρο που δημιουργείται, εκεί όπου το βλέμμα καλείται να αναγνωρίσει νέες σχέσεις, να αμφισβητήσει τις πρώτες του βεβαιότητες και να ανασυνθέσει τη δική του εκδοχή του κόσμου.”.

Η εικαστικός Βιβή Βελαέτη, γράφει: “Η εικόνα γίνεται πεδίο σύνθεσης και μετασχηματισμού. Φωτογραφίες ανθρώπων και χώρων αποσπώνται από το αρχικό τους πλαίσιο, επαναλαμβάνονται, διασταυρώνονται και συνυπάρχουν μέσα από διαφάνειες και πολλαπλά οπτικά επίπεδα. Οι ανθρώπινες φιγούρες μεταφέρονται σε νέα εικαστικά περιβάλλοντα, ενώ σε ορισμένα έργα αποκόπτονται με λέιζερ πάνω στο τυπωμένο plexiglass, αποκτώντας φυσική παρουσία στον χώρο.

Η μετατόπιση μιας φιγούρας από το ένα πλαίσιο στο άλλο δεν αλλάζει μόνο την εικόνα, αλλά και το νόημά της. Τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, στο ορατό και το κρυμμένο, μετακινούνται. Η νέα σύνθεση δημιουργεί διαφορετικές σχέσεις ανάμεσα στις μορφές και στο περιβάλλον τους, μεταβάλλοντας τον τρόπο με τον οποίο τις αντιλαμβανόμαστε.

Σε έναν κόσμο όπου οι εικόνες πολλαπλασιάζονται και η πληροφορία κατακλύζει την καθημερινότητα, το βλέμμα δεν είναι ουδέτερο. Τι επιλέγουμε να δούμε και τι αφήνουμε έξω από το κάδρο; Ποιος καθορίζει τη θέση που καταλαμβάνει ένας άνθρωπος μέσα στην εικόνα, αλλά και μέσα στην κοινωνία; Πόσο η ταυτότητα που του αποδίδουμε εξαρτάται από το πλαίσιο μέσα στο οποίο τον τοποθετούμε;

Το Click γίνεται αφορμή να επανεξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο κατασκευάζουμε και ερμηνεύουμε την πραγματικότητα. Γιατί το πλαίσιο δεν ορίζει μόνο τι βλέπουμε. Επηρεάζει και το τι πιστεύουμε ότι βλέπουμε.

CLICK

Οι φωτογραφίες συντίθενται σε πολλαπλά επίπεδα, επαναλαμβάνονται και επαναπλαισιώνονται, κατασκευάζοντας νέες πραγματικότητες.”.

O εικαστικός Ανδρέας Νικολαΐδης, γράφει: “Στη δουλειά μου, η ανθρώπινη μορφή γίνεται τόπος συνάντησης – μνήμης – φθοράς – διαρκούς μεταβολής. Μέσα από τη φωτιά στο χαρτί – τα ακρυλικά σε τελάρο, αναζητώ τρόπους να προσεγγίσω την ανθρώπινη ύπαρξη και τα ίχνη που αφήνει ο χρόνος πάνω της.

Η φωτιά αποτελεί την αφετηρία μιας διαδικασίας δημιουργίας και μεταμόρφωσης. Καίει, αλλοιώνει, αφαιρεί, αποκαλύπτει. Το καμένο χαρτί διατηρεί τα σημάδια αυτής της διαδικασίας, ενώ η ίδια η φθορά γίνεται μέρος της εικόνας. Στη συνέχεια, επιχειρώ να μεταφέρω αυτή τη γλώσσα από το καμένο χαρτί στο τελάρο. Αναζητώ πώς οι αλλοιώσεις και η κίνηση της φλόγας στο χαρτί – ίχνη της φωτιάς μπορούν να μετασχηματιστούν σε χρώμα, χωρίς να χάσουν την αίσθηση και την ατμόσφαιρα.

Με ενδιαφέρει η μετάβαση από το ένα μέσο στο άλλο, όχι ως απλή αλλαγή υλικού, αλλά ως μια νέα δυνατότητα έκφρασης. Το ίχνος που δημιουργεί η φωτιά συναντά το ίχνος που αφήνει το χρώμα. Ανάμεσά τους διαμορφώνεται ένας χώρος «πειραματισμού», όπου η εικόνα μεταβάλλεται, διατηρεί τη μνήμη της αρχικής της μορφής και ταυτόχρονα αναζητά μια καινούργια υπόσταση.

Στα έργα μου, αυτό που χάνεται δεν εξαφανίζεται απαραίτητα. Μπορεί να μεταμορφωθεί, να περάσει σε μια άλλη επιφάνεια και να συνεχίσει να υπάρχει με διαφορετικό τρόπο.

BANG

Η φωτιά, το ίχνος μιας στιγμής που δεν μπορεί να επαναληφθεί.”.

Η εικαστικός Ευγενία Γαλανοπούλου, γράφει: “Ζωγραφίζω «παράλογα» τοπία. Φυλλωσιές, κλαδιά, δέντρα, ρίζες και λουλούδια που προσελκύουν το βλέμμα χωρίς όμως να αποτελούν απαραίτητα το κεντρικό μου θέμα. Αυτά τα υπερμεγέθη φυτά κυριαρχούν στη σύνθεση, άλλοτε αποκαλύπτοντας και άλλοτε αποκρύπτοντας ό,τι υπάρχει πέρα από αυτά.

Σε δεύτερο επίπεδο τοποθετώ σκελετούς πόλεων, ίχνη δρόμων, κλουβιά, σπασμένες γέφυρες και σκάλες. Αεροπλάνα που διασχίζουν τον ορίζοντα, κοπάδια πουλιών, καράβια, Ζέπελιν και υποβρύχια.

Στοιχεία που επιμένουν να εμφανίζονται, τα μετατρέπω σε «σχέδια» στο χώρο χρησιμοποιώντας ατσάλινες ράβδους. Αποκομμένα από το περιβάλλον τους, γίνονται αυτόνομοι πρωταγωνιστές.

Τα περισσότερα έργα μου αποτελούνται από σκισμένα ζωγραφισμένα χαρτιά που, όταν ενώνονται, σχηματίζουν μια αποσπασματική πραγματικότητα. Με ενδιαφέρει η συνύπαρξη αναγνωρίσιμων στοιχείων, σε καταστάσεις που δεν υπακούουν στη λογική. Δεν επιδιώκω μια ενιαία αφήγηση.

Δημιουργώ ιστορίες χωρίς αρχή ή τέλος.

SPLASH

Στη ζωγραφική μου χρησιμοποιώ μελάνι και ακουαρέλες. Συχνά, μια τυχαία κηλίδα νερού γίνεται η αφετηρία για τη δημιουργία ενός κόσμου.”.

Πηγή: flamis.gr