Είναι απολύτως σαφές και αποδεκτό -τουλάχιστον για τη μεγάλη πλειοψηφία των Πατρινών- ότι το ζήτημα της ανάπλασης του θαλασσίου μετώπου της πόλης δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί απλά ως μία ακόμα «πλατεία», δηλαδή με τη δημιουργία μόνο χώρου περιπάτου, ο οποίος, στο κάτω-κάτω, θα φθίνει όσο περνάει ο καιρός και όσο οι ανάγκες συντήρησής του θ’ αυξάνονται.

Το θαλάσσιο μέτωπο πρέπει ν’ αποκτήσει χρήσεις που θα διασφαλίζουν «αυτόνομα» τη συντήρηση κάθε χώρου, κυρίως, όμως, πρέπει ν’ αντιμετωπιστεί ως η απαρχή για τη δημιουργία μίας… νέας πόλης, που θα είναι πολύ πιο ελκυστική κι εξωστρεφής, αλλά και θ’ αντιλαμβάνεται τη θάλασσα όχι μόνο ως «ορίζοντα», αλλά και ως πηγή οικονομικής ανάπτυξης. Καταλαβαίνουμε ότι, προς το παρόν, τουλάχιστον, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Και εν μέρει είναι κατανοητό, δεδομένου πως το θαλάσσιο μέτωπο έχει εκκρεμότητες (κυρίως με τη διέλευση της σιδηροδρομικής γραμμής). Εν μέρει, όμως, κάθε σχεδιασμός πρέπει να τείνει στο μέγιστο δυνατό όφελος για την πόλη και να μην αρκείται στα πολύ απλά…

Πηγή: flamis.gr