Στο κέντρο δεσπόζουν ο κήπος Χαρντίν Αλιέντε και ο ναός του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, με το μπαρόκ και νεογοτθικό του ύφος.
Κρυμμένη στα κεντρικά υψίπεδα του Μεξικού, με λιθόστρωτα δρομάκια, εντυπωσιακή αρχιτεκτονική και μια κουζίνα που κοιτάζει προς όλον τον κόσμο, η Σαν Μιγκέλ ντε Αλιέντε [ή, σωστότερα, Αγιέντε] αναδείχθηκε για άλλη μια φορά η Νο 1 πόλη του πλανήτη στα βραβεία World’s Best Awards 2026 του περιοδικού Travel + Leisure, με βάση τις ψήφους των αναγνωστών του.
Λιθόστρωτα, μαριάτσι και τοστάδας
Ιδρυμένη τον 16ο αιώνα και ενταγμένη στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2008, η πόλη θεωρείται ένα από τα πρωιμότερα και καλύτερα διατηρημένα δείγματα πολεοδομίας στη Βόρεια Αμερική. «Θυμίζει περισσότερο Ευρώπη παρά Αμερική, με τα λιθόστρωτα και τα στριφογυριστά σοκάκια που σε οδηγούν τελικά στην καρδιά της», αναφέρει ο Ζάκαρι Ραμπινόρ, συνιδρυτής του γραφείου Journey Mexico.
Δημιουργικοί άνθρωποι, καλοφαγάδες και ρομαντικοί καταφθάνουν από παντού, προσθέτοντας κοσμοπολίτικο αέρα στον αυθεντικά μεξικανικό της χαρακτήρα. Επειδή τα αγγλικά μιλιούνται ευρέως, ο Ραμπινόρ τη θεωρεί ιδανική «ομαλή προσγείωση» για όσους επισκέπτονται για πρώτη φορά την ενδοχώρα του Μεξικού.
Στο ιστορικό κέντρο, το Casa de Sierra Nevada του ομίλου Belmond, που ψηφίστηκε το καλύτερο ξενοδοχείο της χώρας, απλώνεται σε έξι αναπαλαιωμένα κτίρια με 37 δωμάτια. Πολλά προσφέρουν προσωπικό μπάτλερ, οι σουίτες Signature έχουν ιδιωτικές βεράντες με πισίνες που κοιτάζουν τον ναό Παρόκια ντε Σαν Μιγκέλ Αρκάνχελ, ενώ η σχολή μαγειρικής Sazón διδάσκει παραδοσιακή μεξικανική κουζίνα.
Το Rosewood, εμπνευσμένο από τις μεγάλες χασιέντες, διαθέτει 67 δωμάτια και σουίτες και το περιζήτητο Luna Rooftop. «Δεν είναι απλώς ένα μέρος για να μείνεις, είναι μια εμπειρία», περιγράφει η Καρίμα Μπ. Πάρτιν, παραγωγός βίντεο του περιοδικού. «Οι ντόπιοι είναι περήφανοι για τον τόπο τους και φαίνεται». Πιο ιδιωτικά είναι το La Valise, με έξι μόλις σουίτες και έργα του Μεξικανού καλλιτέχνη Πέδρο Φρίντεμπεργκ, καθώς και το Casa 1810, με 14 δωμάτια και ταράτσα με θέα 360 μοιρών.
«Αφιερώστε μια μέρα απλώς για να περιπλανηθείτε στους δρόμους και στις πλατείες», συμβουλεύει ο Ραμπινόρ. Πίσω από ταπεινές πόρτες παλιών κτιρίων κρύβονται συχνά γκαλερί, καταπράσινες αυλές και μπουτίκ. Τα σοκάκια είναι ανηφορικά και ανώμαλα, οπότε τα άνετα παπούτσια καθίστανται απαραίτητα, ενώ το δικό του κόλπο για να αποφύγει κανείς τον κόσμο είναι να εξερευνά την πόλη τις καθημερινές και να κρατά τα Σαββατοκύριακα για εκδρομές.
Στο κέντρο δεσπόζουν ο κήπος Χαρντίν Αλιέντε και ο ναός του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, με το μπαρόκ και νεογοτθικό του ύφος. «Ο Χαρντίν είναι το κέντρο του χαζέματος», σχολιάζει ο Ραμπινόρ, συμπληρώνοντας: «Κάτι συμβαίνει πάντα, από καντάδες μαριάτσι στο ηλιοβασίλεμα και προτάσεις γάμου μπροστά στην εκκλησία ως τις callejoneadas, τις γαμήλιες πομπές που διασχίζουν τους δρόμους με ζωντανή μουσική».
Τα τελευταία χρόνια η περιοχή ζει αναγέννηση στο κρασί. Λίγοι γνωρίζουν ότι η αμπελουργία στο Μεξικό απογειώθηκε μετά τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, και ότι ο Μιγκέλ Ιδάλγο, ένας από τους πατέρες του κινήματος, πιστώνεται ότι δίδαξε στους κατοίκους της Ντολόρες να φτιάχνουν κρασί με τεχνικές που χρησιμοποιούνται ακόμη. Ο Ραμπινόρ προτείνει το Cuna de Tierra για γευσιγνωσία με συνοδευτικό μενού και το οικογενειακό Dos Buhos για βιολογικά κρασιά.
Πηγή: patrisnews.com
