Ο Κερκυραίος «Σαρλώ» ήταν μια από τις πιο γνωστές και αγαπητές φιγούρες μεταμφιεσμένων με καταγωγή εκτός Πατρών που συνδέθηκαν με το Πατρινό Καρναβάλι στις δεκαετίες του 1960 και του 1970.
Παρότι Κερκυραίος και παρότι η πρώτη του εμφάνιση ως «Σαρλώ» έγινε το 1955 στην Κέρκυρα, ο Κερκυραίος «Σαρλώ» (κατά κόσμον Σπύρος Χατζάρας, στην Κέρκυρα τον αποκαλούσαν και «Σιόρ Σπύρο») εμφανίστηκε το 1967 στην παρέλαση του Πατρινού Καρναβαλιού συνοδευόμενος από 10 παιδάκια «μικρογραφίες» του μεγάλου ηθοποιού, δηλαδή επίσης ντυμένα με την ίδια χαρακτηριστική στολή.
Σχεδόν αμέσως μετά το 1955, από το Καρναβάλι της Κέρκυρας, ο Κερκυραίος «Σαρλώ» έγινε μόνιμος επισκέπτης και συμμετέχων στο Πατρινό Καρναβάλι μέχρι και το 1977 σκορπίζοντας ευθυμία, γέλιο και μια αυθεντική αποκριάτικη νότα στους δρόμους. Όλα αυτά τα χρόνια καθιερώθηκε ως αναπόσπαστη φιγούρα των παρελάσεων. Πάντα μεταμφιεσμένος υποδειγματικά ως Σαρλώ και άριστα εκπαιδευμένος στην κινησιολογία και στις στάσεις σώματος του μεγάλου ηθοποιού. Πάντα με την ξεχωριστή θεατρικότητα που τον χαρακτήριζε και με τη συντροφιά μιας ομάδας παιδιών-μικρών «Σαρλώ» που έμειναν στην πατρινή καρναβαλική ιστορία ως τα «Σαρλάκια».
Αξίζει να αναφερθεί ότι ονειρευόταν να γίνει ηθοποιός. Την ημέρα που θα έδινε εξετάσεις για να αποκτήσει την άδεια ηθοποιού κηρύχτηκε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος του 1940. Στην πορεία εκ των πραγμάτων άλλαξαν τα σχέδιά του. Η σχέση του με τους μικρούς στα Καρναβάλια της Πάτρας είχε κάτι το μαγικό. Ο μοναδικός τρόπος του να μοιράζει απλόχερα το αυθόρμητο γέλιο, που του έδωσε μια ξεχωριστή θέση ως σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη εποχή του Καρναβαλιού μας, ενδυναμώθηκε καταλυτικά από την αθώα αυταπάτη των παιδιών τα οποία νόμιζαν ότι ήταν ο πραγματικός Σαρλώ που ζωντάνευε στα μάτια τους όταν έβλεπαν τις θρυλικές βουβές ασπρόμαυρες ταινίες στο πανί των θερινών σινεμά.
Χωρίς ιδιαίτερες σπουδές στην παντομίμα, αλλά για πάνω από 20 χρόνια συνεχώς γυμναζόταν κι έκανε πρόβες για να μιμηθεί σωστά το ιδιόμορφο βάδισμα και την ιδιαίτερη στάση προσοχής με τα πέλματα των ποδιών σε οριζόντια θέση του αγαπημένου του «ήρωα». Παράλληλα έκανε διαρκώς ασκήσεις με το στόμα του αποκτώντας τις γκριμάτσες του πραγματικού Σαρλώ, προκειμένου να γίνει ο πιο πιστευτός σωσίας του ηθοποιού που είχε μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη όλη την εμπειρία του πλανόδιου θεατρίνου.
Ο Σπύρος Χατζάρας ήταν γλωσσομαθής (άλλοι υποστηρίζουν ότι μιλούσε 4 και άλλοι 8 γλώσσες), δούλεψε ως υπάλληλος του Αγγλικού Τηλεγραφείου που παλαιά υπήρχε στην Κέρκυρα και μετά ως απλός εργάτης, ενώ η ενασχόλησή του ως «Σαρλώ» μικρών και μεγάλων στο Καρναβάλι δεν είχε επαγγελματικό χαρακτήρα και δεν του έφερε οικονομικές απολαβές. Μοναδικό του παράσημο ήταν η αγάπη του κόσμου και οι φίλοι που είχε παντού.
Στο Πατρινό Καρναβάλι του 1977 εμφανίστηκε για τελευταία φορά μαζί με 12 παιδάκια, ντυμένα ανάλογα, που κρατούσαν πλακάτ με γράμματα που σχημάτιζαν την επιγραφή «Ecole Charlot» («Σχολή Σαρλώ»). Λίγους μήνες αργότερα πέθανε από πνευμονία στη Γαλλία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Κερκυραίος Σαρλώ έφυγε από τη ζωή στα 74 του την ίδια χρονιά που πέθανε και ο Λονδρέζος Σαρλώ (Charlie Chaplin), ο κορυφαίος κωμικός του παγκόσμιου κινηματογράφου, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1977 στο Βεβέ της Ελβετίας στα 88 του. Τραγική ειρωνεία αφού ο αξέχαστος, κατά κόσμο Σπύρος Χατζάρας έφευγε μαζί με τον διάσημο της μεγάλης οθόνης που υπήρξε ακλόνητο πρότυπό του.
*Οι φωτογραφίες (η πρώτη: με τα Σαρλάκια στο πάνω μέρος της πλατείας Γεωργίου με φόντο το κατάστημα ποδηλάτων Μανιατόπουλου που τότε βρισκόταν εκεί, η δεύτερη στην κερκίδα των επισήμων κατά την παρέλαση του Πατρινού Καρναβαλιού και η τρίτη: συνοδευόμενος από τα Σαρλάκια, σε χαρακτηριστικό στιγμιότυπο με τα πέλματα των ποδιών του σε οριζόντια θέση μιμούμενος τη στάση του αγαπημένου του προτύπου) προέρχονται από την ψηφιοποιημένη συλλογή του αρχείου της ΚΕΔΗΠ-Καρναβάλι Πάτρας.
Πηγή: flamis.gr
