Παρασκευή "Επιταφίων" ξημέρωσε.

Η λεωφόρος Καβάλας τότε, Αθηνών - Κορίνθου τώρα, γέμισε τεθωρακισμένα μεταφοράς προσωπικού από το ΚΕΒΟΠ. Το περιβόητο στρατόπεδο Χαϊδαρίου βρισκόταν λίγα χιλιόμετρα από την αλάνα που στήναμε δύο τσιμεντόλιθους για τέρμα και παίζαμε μπάλα χειμώνα καλοκαίρι. Το σπίτι μας στο σύνορο του Περιστερίου με το Αιγάλεω. Στην λεωφόρο που άλλοτε γινόταν οι δοκιμαστικές παρελάσεις για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου αυτή τη φορά πραγματοποιήθηκε πραγματική παρέλαση προς το Σύνταγμα για να ανατραπεί η κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου.

Ο πατέρας εξαφανίστηκε για αρκετές μέρες όταν ήρθε μετά ένα μήνα για να μάς δει τον συνέλαβαν. Πέρασε για αρχή, μέρες πολλές στα κρατητήρια του αστυνομικού τμήματος του Αγίου Σπυρίδωνα με τις "φροντίδες" του ενωμοτάρχη Ι. Καπόπουλου και των οργάνων της υπηρεσίας του. Μπασκίνες που βάραγαν με όλους τους τρόπους και όλα τα μέσα.

Μόλις 34 χρόνων ο πατέρας γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη της περιοχής. Λίγο μεγαλύτερη η μητέρα στα 37 της προσπαθούσε να φέρει βόλτα την καθημερινότητα με εκείνον χαμένο στα κρατητήρια και μας στις πρώτες τάξεις του δημοτικού να ζητάμε αγάπη. Ρωτούσαμε συνέχεια που είναι ο μπαμπάς, όπως και τι έλεγε ο κύριος με το μουστάκι και την τσιριχτή φωνή που εμφανιζόταν στη μαυρόασπρη οθόνη της τηλεόρασης με σήμα το λιοντάρι. Άλλοτε κτυπούσε παλαμάκια και άλλοτε έφερνε βόλτες χορεύοντας σε πλατείες στολισμένες με χάρτινα σημαιάκια.

Προς το τέλος του σχολικού έτους στους τοίχους του σχολείου κρέμασαν μεγάλες αφίσες με ένα πουλί που στις φλόγες του κλώσαγε ένα φαντάρο. Στις αρχές του επόμενου σχολικού έτους μας βάλανε να κρατάμε λουλούδια σε μια μεγάλη παράταξη. Ήρθε και όλη η γειτονιά. Με ένα μυστρί στο χέρι ο άλλος της παρέας, αυτός με το ξυρισμένο κεφάλι εγκαινίασε στην αλάνα που παίζαμε ποδόσφαιρο ένα γήπεδο. Μου έμεινε η φράση του "κάθε πόλη και στάδιο κάθε χωριό και γυμναστήριο". Τα χρόνια πέρασαν οι γονείς μου ο Δημήτρης και η Ράμπελα ταξίδεψαν σχεδόν μαζι για τους άχρονους χρόνους της αιωνιότητας.

Η Φωτογραφία που αναρτώ αποτυπώνει μια στιγμή λίγο πριν την αναχώρηση τους. Στο ένα χέρι ή φωτογραφική μηχανή και στο άλλο η αγκαλιά τους. Την τύπωσα για να με συντροφεύει στο γραφείο μου και στη πίσω πλευρά έγραψα ένα μικρό αυτοβιογραφικό κείμενο δωρεά μνήμης στην κόρη μου Ευγενία. "" "" Σήμερα 21 Απριλίου του 2016, 49 χρόνια μετά από τη χούντα των συνταγματαρχών, ο πατέρας μου Δημήτριος Σκιαθάς, αναπνέει αργά... μπορεί να θυμάται λίγο... οραματίζεται ακόμα λιγότερο... κλινήρης εδώ κ αρκετούς μήνες... Μας θυμίζει όμως, μαζί με τη μητέρα μου Ράμπελα Στυλιανού Σκιαθά, που ήταν πάντα δίπλα του, το τι μπορούν να κάνουν 2 άνθρωποι όταν έχουν γερές ηθικές αξίες. Κοιτώντας σήμερα το πρωί τα σακατεμένα πόδια του από τη ...φάλαγγα... που του έκαναν οι "σωτήρες" του έθνους το Μάη του '67, αισθάνθηκα την ανάγκη να βγάλω αυτή τη φωτογραφία για να πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στο Δημήτρη και τη Ράμπελα που τόσο πολύ τους αγαπώ και είμαι περήφανος για τη ζωή που μου δώρισαν αλλά και για τις αρχές με τις οποίες με αρμάτωσαν ως ενεργό πολίτη"" ""

Αντώνης Δ. Σκιαθάς Ξημερώματα 21ης Απριλίου 2025 με μνήμη Ανθούσα