Το Έπος του ’40: Η ηρωική διαδρομή του «τελευταίου των μαχητών», Ιωάννη Πετρόπουλου
Ένας αιώνας ζωής, η φλόγα της πατρίδας και η ιστορίκη παρακαταθήκη ενός αληθινού ήρωα του '40, του Ιωάννη Πετρόπουλου
Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου δεν αποτελεί απλώς μια επέτειο μνήμης στο ημερολόγιο, αλλά ζωντανή αντανάκλαση εκείνων των ανθρώπων των οποίων η ζωή ταυτίστηκε με τις πιο κρίσιμες καμπές της ελληνικής ιστορίας, ενσαρκώνοντας με το παράδειγμά τους τις υπέρτατες αξίες της θυσίας, του καθήκοντος και της ανδρείας.
Μια τέτοια σπάνια και μεγαλειώδης προσωπικότητα υπήρξε ο Ιωάννης Ν. Πετρόπουλος από το Χάβαρι, ένας άνθρωπος που γεννήθηκε τον 20ό αιώνα και διέσχισε έναν ολόκληρο αιώνα ζωής κουβαλώντας στα χέρια και στην ψυχή του τις μνήμες του έπους του ’40, ποτίζοντας με τον μόχθο και το αίμα του τη γη που αγάπησε, προτού περάσει στην αθανασία πλήρης ημερών.
Η πορεία της ζωής του, που ξετυλίγεται στην εφ. «Πατρίς», ξεκίνησε στις 10 Φεβρουαρίου 1915 στο Χάβαρι, όπου γεννήθηκε μέσα σε μια πολυπληθή αγροτική οικογένεια εννέα αδελφών —έξι αγοριών και τριών κοριτσιών. Οι γονείς του, Νικόλαος και Γεωργία, μαζί με τους παππούδες του, του δίδαξαν από την πρώτη στιγμή την αξία της τιμιότητας, της αλληλεγγύης και του μόχθου της γης.
Τα παιδιά του χρόνια και η αποχώρησή του για το στρατό!
Τα παιδικά του χρόνια σημαδεύτηκαν από την καθημερινή πάλη στα κτήματα, αλλά και από την αγάπη του για τα γράμματα. Τα χειρόγραφά του διασώζουν με περηφάνια την πρώτη του τάξη στο δημοτικό σχολείο, όπου ο δάσκαλός του κ. Βελόπουλος, τον είχε τιμήσει με «Άριστα» και διαγωγή «κοσμιοτάτη». Μεγαλώνοντας με βαθιά αδυναμία στον παππού του, έζησε δίπλα του μέχρι τον θάνατό του το 1939 σε ηλικία 103 ετών, απορροφώντας ανεκτίμητη σοφία και αρχές που θα τον ακολουθούσαν σε όλη του τη μακρόσυρτη πορεία.
Η μοίρα ωστόσο, του επεφύλασσε έναν ιστορικό ρόλο που θα σημάδευε ανεξίτηλα τη ζωή του, δοκιμάζοντας τις αντοχές και το ηθικό του. Την παραμονή της 28ης Οκτωβρίου 1940, αφού είχε τελέσει το ιερό καθήκον του κουμπάρου βαπτίζοντας ένα παιδάκι , βρέθηκε χαράματα στο χωράφι του να σπέρνει με το άλογο.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, η είδηση του πολέμου και οι ισχυροί βομβαρδισμοί στην Πάτρα έφτασαν διά στόματος ενός ξαδέλφου του που τον πλησίασε φωνάζοντάς του ότι η πατρίδα καλεί τα τέκνα της στα όπλα. Χωρίς δεύτερη σκέψη, αφήνοντας πίσω του τα εργαλεία, επέστρεψε στο σπίτι, ζήτησε από τη μητέρα του να ετοιμάσει έναν κόκορα μακαρονάδα για να τραφεί και με τα πόδια ξεκίνησε για την Αμαλιάδα, με τελικό προορισμό το καθήκον.
Φτάνοντας αργά τη νύχτα στο σιδηροδρομικό σταθμό, επιβιβάστηκε στην αμαξοστοιχία και κατέληξε σε μια σκοτεινή Πάτρα. Ξημερώνοντας η 29η Οκτωβρίου, οι επιστρατευμένοι συγκεντρώθηκαν σε τάγμα και κατευθύνθηκαν αμέσως προς το μέτωπο. Ο Ιωάννης κατατάγηκε στο Πρώτο Τάγμα Πεζικού, αναλαμβάνοντας αρχικά την ευθύνη των ζώων και την κρίσιμη τροφοδοσία του τάγματος σε τρόφιμα.
Μια αδιάκοπη δοκιμασία!
Η πορεία του προς τα αλβανικά σύνορα υπήρξε μια αδιάκοπη δοκιμασία μέσα στο κρύο και τις κακουχίες, διανύοντας αμέτρητα χιλιόμετρα νύχτα μέρα μέχρι να φτάσει στα παγωμένα βουνά της Χειμάρρας. Εκεί, ανάμεσα στα δέντρα που πρόσφεραν καταφύγιο από τα εχθρικά αεροπλάνα, ο ελληνικός στρατός έγινε ο ακατάλυτος τάφος των εισβολέων.
Ο Ιωάννης υπηρέτησε ως τροφοδότης έως τα μέσα Δεκεμβρίου, οπότε και ανέλαβε αμέσως τη δύσκολη αποστολή της τροφοδοσίας των όπλων, αποδεικνύοντας το απαράμιλλο θάρρος του. Η προσφορά του αυτή συνοδεύτηκε από βαρύ τίμημα: τα ξημερώματα της 17ης Δεκεμβρίου 1940 δέχθηκε την πρώτη σφαίρα στο χέρι από εχθρικά πυρά, για να ακολουθήσουν αργότερα άλλοι δύο τραυματισμοί στο σαγόνι και στην πλάτη, τραύματα που τον κατέστησαν δικαίως ανάπηρο πολέμου.
Ο Ιωάννης Ν. Πετρόπουλος (1915–2016), ένας αληθινός ήρωας του ’40 και ζωντανή παρακαταθήκη εθνικής μνήμης και λεβεντιάς
Η επιστροφή στα πάτρια εδάφη και η δημιουργία οικογένειας
Μετά το τέλος της θύελλας και την απελευθέρωση της χώρας, ο Ιωάννης επέστρεψε στον τόπο του, ριζώνοντας ξανά στη γη του. Το 1948, σε ηλικία 33 ετών , στις 11 Οκτωβρίου, παντρεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς του, Γιαννούλα Ρεκκέ, χτίζοντας μαζί της μια δεμένη οικογένεια στο Χάβαρι. Το σπίτι τους γέμισε με τα τέσσερα παιδιά τους, τα οποία μεγάλωσαν μέσα στα χωράφια και το σχολείο.
Τα τρία από τα τέσσερα παιδιά έφυγαν σε ηλικία δεκαέξι ετών για την Αθήνα, ενώ ο μικρότερος γιος έμεινε για πάντα στο χωριό. Ο Ιωάννης στάθηκε βράχος ακλόνητος, βλέποντας την οικογένειά του να μεγαλώνει, αποκτώντας οκτώ εγγόνια και ένα δισέγγονο. Τον Ιούνιο του 2009, η απώλεια της συζύγου του σε ηλικία 84 ετών συγκλόνισε τη ζωή του, όμως η παρουσία των παιδιών και των εγγονών του του έδωσε δύναμη.
Η αιωνιότητα ενός αληθινού ήρωα
Μέχρι τα βαθιά του γεράματα, ο Ιωάννης Πετρόπουλος αποτελούσε ζωντανό μνημείο της τοπικής κοινωνίας. Έχοντας διατηρήσει πλήρη τη διαύγεια του νου και τη σωματική του αντοχή πέραν του ενός αιώνα ζωής, συνέχισε να δίνει το «παρών» στις εθνικές επετείους, καταθέτοντας ο ίδιος στεφάνι στο μνημείο των πεσόντων μέχρι και τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του.
Το απόγευμα της 19ης Νοεμβρίου 2016, λίγο αφότου είχε συμπληρώσει 101 χρόνια ζωής, ο ηλικιωμένος μαχητής άφησε την τελευταία του πνοή στον ύπνο του, ήρεμος και γαλήνιος. Η νεκρώσιμος ακολουθία του, που τελέστηκε στις 20 Νοεμβρίου, απέδωσε στον γενναίο αυτόν άνδρα τις ύστατες τιμές. Κηδεύτηκε με τιμές Αναπήρου Πολέμου, σκεπασμένος με την ελληνική σημαία, δίπλα στην αγαπημένη του σύζυγο.
Δε σταμάτησε ποτέ να δίνει το παρών στον εορτασμό των εθνικών επετείων, καταθέτοντας στεφάνια
Μέσα από τα χειρόγραφα αρχεία που άφησε παρακαταθήκη σε ηλικία 97 ετών, ο Ιωάννης Πετρόπουλος συνεχίζει να διδάσκει τις νεότερες γενιές, κατοχυρώνοντας επάξια τη θέση του στη συλλογική μνήμη ως ένας αληθινός, σεμνός και ένδοξος ήρωας του 1940.
Πηγή: patrisnews.com
