Διασχίζοντας το «Τούνελ»
Η ζωή έχει έναν δικό της, συχνά απρόβλεπτο τρόπο να μας φέρνει αντιμέτωπους με στιγμές που μοιάζουν αδιέξοδα. Μια ξαφνική απώλεια, ένας επώδυνος χωρισμός, μια επαγγελματική αποτυχία, μια ανατροπή στην υγεία ή στα οικονομικά, ή ακόμα και μια προδοσία από έναν άνθρωπο που εμπιστευόμασταν, μπορούν να μας στερήσουν τον προσανατολισμό μας.
Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος αισθάνεται ότι εισέρχεται σε ένα σκοτεινό, βαθύ τούνελ, κυριευμένος από τον φόβο και την αβεβαιότητα.
Με αφορμή αυτή τη διαδρομή, η οποία αποτελεί κοινό τόπο για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, η γνωστή επιχειρηματίας και mentor ηγεσίας, Ξένια Κούρτογλου, πρόκειται να βρεθεί τον ερχόμενο Νοέμβριο στον Πύργο για την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου της με τίτλο «Το Τούνελ: 49+2 ιστορίες ψυχικής ανθεκτικότητας» (εκδόσεις Key Books).
Το συγκεκριμένο έργο ξεφεύγει από τα στενά όρια ενός θεωρητικού εγχειριδίου αυτοβελτίωσης. Πρόκειται για έναν βιωματικό χάρτη ανάκαμψης, ο οποίος επιχειρεί να απαντήσει στο πανανθρώπινο, αγωνιώδες ερώτημα: «Και τώρα, τι κάνουμε μετά το σοκ;».
Μια συλλογή από αληθινές, ανθρώπινες μάχες.
Το βιβλίο αποτελείται από 51 ιστορίες. Από αυτές, οι 49 περιγράφουν ήρωες της καθημερινότητας που έρχονται αντιμέτωποι με ένα ισχυρό σοκ ή μια καταστροφή, αλλά, μετά τον αρχικό πόνο, καταφέρνουν σταδιακά να βρουν έναν νέο δρόμο.
Σοφό και ρεαλιστικό, το βιβλίο περιλαμβάνει και μία προτελευταία ιστορία, στην οποία ο ήρωας δεν καταφέρνει τελικά να επανέλθει σε μια νέα κανονικότητα, αποτυπώνοντας έτσι την πλήρη αλήθεια της ζωής.
Όπως εξομολογείται η συγγραφέας, πολλά από τα «τούνελ» που περιγράφονται στις σελίδες είναι δικές της σκληρές, προσωπικές εμπειρίες και δοκιμασίες που ξεκίνησαν ήδη από την ηλικία των 17 ετών σε προσωπικό, φιλικό και επαγγελματικό επίπεδο. Προκειμένου να προστατεύσει την ιδιωτικότητα των προσώπων, η κ. Κούρτογλου άλλαξε ονόματα και χαρακτηριστικά στοιχεία, όμως τα συναισθήματα που αποτυπώνονται στο χαρτί παραμένουν απόλυτα αληθινά και αυθεντικά.
Οι τρεις παγίδες και το κοινωνικό στερεότυπο της «τέλειας» ζωής
Η Ξένια Κούρτογλου κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τις τρεις μεγάλες παγίδες στις οποίες εγκλωβιζόμαστε κατά τη διάρκεια μιας κρίσης: το αρχικό σοκ και η αίσθηση της αδικίας, ο εγκλωβισμός στην ατέρμονη αναζήτηση ευθυνών (που συχνά στρέφουμε τοξικά προς τον εαυτό μας) και η επικίνδυνη ψευδαίσθηση ότι το τούνελ είναι αδιέξοδο.
Η δυσκολία μας να διαχειριστούμε τις σκιές μας εντείνεται στη σύγχρονη εποχή, όπου η επιτυχία και η ευτυχία προβάλλονται διαρκώς με έναν στρεβλό τρόπο, ιδιαίτερα μέσα από τα social media.
Η συγγραφέας επισημαίνει ότι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυριαρχεί η ανάγκη των ανθρώπων να δείξουν ότι περνούν καλά για να πάρουν επιβεβαίωση. Αυτή η διαρκής έκθεση σε «ψεύτικες» τέλειες εικόνες, όπως αναφέρει, μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ψυχολογία προκαλώντας ακόμα και κατάθλιψη στο 40% των νέων που τις παρακολουθούν, καθιστώντας ακόμα πιο δύσκολο το να παραδεχτούμε δημόσια ότι δυσκολευόμαστε ή ότι χρειαζόμαστε βοήθεια.
Προσωπικά όρια και αυτοηγεσία
Ιδιαίτερο κεφάλαιο στο έργο αποτελεί η ανάλυση των προσωπικών ορίων και η αδυναμία μας να πούμε «όχι». Η κ. Κούρτογλου συνδέει αυτή τη συμπεριφορά με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση και τον φόβο της απόρριψης, υπενθυμίζοντας ότι: «Τα όρια δεν τα βάζουμε για τους άλλους, αλλά για εμάς, για τη δική μας προστασία».
Η έξοδο από το τούνελ απαιτεί αυτό που η ίδια ονομάζει «Αυτοηγεσία»: την ικανότητα να πετάξουμε από πάνω μας τις πεποιθήσεις που μας φόρεσαν οι γονείς ή η κοινωνία, να μάθουμε ποιοι είμαστε, πού θέλουμε να πάμε και να γίνουμε εμείς οι κυρίαρχοι που θα γράψουν το τέλος στο δικό μας παραμύθι.
Το «Τούνελ» στον Πύργο
«Όταν περνάμε το τούνελ, νιώθουμε ότι δεν υπάρχει φως. Κι όμως, υπάρχει», τονίζει με έμφαση η συγγραφέας.
Η έλευσή της στον Πύργο τον Νοέμβριο θα δώσει στο κοινό την ευκαιρία να συμμετάσχει σε μια ανοιχτή, συζήτηση γύρω από την ψυχική υγεία και την προσωπική ανάπτυξη.
Η Μέθοδος των «Επτά Α» – Τα στάδια της Εσωτερικής Διαδρομής από την απώλεια μέχρι την ανάκαμψη
Στο βιβλίο αναλύεται μια συγκεκριμένη μέθοδος που χαρτογραφεί τα επτά διαδοχικά στάδια που περνάει η ανθρώπινη ψυχολογία μετά από μια μεγάλη ανατροπή. Το πόσο χρόνο θα αφιερώσει ο κάθε άνθρωπος σε κάθε στάδιο είναι εντελώς προσωπικό:
Αναγνώριση: Το πρώτο βήμα, όπου καλούμαστε να απαντήσουμε στο «Τι ακριβώς συνέβη;». Όταν ο πόνος είναι αβάσταχτος, ο άνθρωπος συχνά ενεργοποιεί την υποσυνείδητη άμυνα της άρνησης, αδυνατώντας να πιστέψει την πραγματικότητα.
Αποδοχή: Συμβιβασμός με τα νέα δεδομένα. Η συγγραφέας ξεκαθαρίζει ότι αποδοχή δεν σημαίνει ότι μας αρέσει η κατάσταση ή ότι συμφωνούμε με αυτή, αλλά ότι σταματάμε να σπαταλάμε ενέργεια προσπαθώντας να ελέγξουμε τους άλλους και τις καταστάσεις.
Αυτοπαρατήρηση: Η ικανότητα να κοιτάξουμε τον εαυτό μας από απόσταση, σαν τρίτοι παρατηρητές, εντοπίζοντας πού εστιάζουμε τις σκέψεις μας και τι ακριβώς νιώθουμε.
Αναλογισμός: Μια βαθιά, αντικειμενική βουτιά στο παρελθόν για να δούμε πού συμμετείχαμε εμείς, πώς επηρεάσαμε τα γεγονότα και ποιο είναι το δικό μας μερίδιο ευθύνης.
Αναπλαισίωση: Η αλλαγή του πρίσματος μέσα στο «εδώ και τώρα». Το να δούμε, για παράδειγμα, μια απόλυση ως αφορμή για να δημιουργήσουμε κάτι δικό μας ή έναν χωρισμό ως το τέλος ενός μη ταιριαστού γάμου που σηματοδοτεί μια νέα αρχή.
Αισιοδοξία και ανακάλυψη: Η αναζήτηση του θετικού μαθήματος μέσα από την εμπειρία, ώστε να αποκτήσουμε τη σοφία να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη στο μέλλον.
Ανάκαμψη / ανάπτυξη: Η τελική ανάληψη δράσης, όπου ο άνθρωπος αλλάζει «πίστα» και εισέρχεται δυναμικά στη νέα του πραγματικότητα.
Πηγή: patrisnews.com
