Kάθε φορά σε αυτή την χώρα μετατρέπουμε το «μυρμήγκι» που βρέθηκε μέσα στο δωμάτιό μας… σε ελέφαντα! Χρειάστηκε να χαθεί ένας από τους πιο αγαπημένους και λαοφιλείς καλλιτέχνες της χώρας για να ανακαλύψουμε ξαφνικά ότι πίσω από τη λάμψη της «ευεξίας» και της «αντιγήρανσης» κρυβόταν ένα ανεξέλεγκτο δίκτυο παρανομίας. Και φυσικά αυτό δεν ισχύει μόνο σε αυτόν τον τομέα. Στην Πάτρα πόσοι εξακολουθούν να απευθύνονται σε κομπογιαννίτες; Πάρα πολλοί! Είναι οι ίδιοι που παρακολουθούν με ενδιαφέρον τις εξελίξεις στην υπόθεση Μαζωνάκη και την ίδια ώρα πηγαίνουν σε μία «νυχού» για μπότοξ, ή απευθύνονται σε έναν φυσικοθεραπευτή για… βιοσυντονισμό! Ο τραγικός θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη δεν ήταν απλώς μια απώλεια για τον πολιτισμό· ήταν τομή που ξεσκέπασε τη διαχρονική παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας και των ελεγκτικών μηχανισμών της: το σύνδρομο του «κοινού μυστικού». Για μέρες μετά την τραγωδία, οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη. Παράνομα ιατρεία, θεραπείες χωρίς πρωτόκολλα, μοιραίες πλασμαφαιρέσεις και υδροθεραπείες που εκτελούνταν σε γκρίζες ζώνες της νομοθεσίας. Το πιο σοκαριστικό στοιχείο, ωστόσο, δεν είναι η ίδια η ύπαρξη των κυκλωμάτων αυτών, αλλά η παραδοχή που ψιθυρίζεται πλέον ανοιχτά: όλοι ήξεραν, αλλά κανένας δεν μιλούσε. Συνεργάτες, εργαζόμενοι και άνθρωποι του περιβάλλοντος ομολογούν τώρα στις καταθέσεις τους ότι γνώριζαν για το τεράστιο ρίσκο και τις επικίνδυνες πρακτικές. Γιατί λοιπόν σιωπούσαν; Στην Ελλάδα της ατιμωρησίας, οι έλεγχοι είναι ανύπαρκτοι μέχρι να συμβεί το κακό. Είναι μια θλιβερή, διαχρονική αλήθεια. Για ακόμη μία φορά, το ελληνικό κράτος αποδεικνύεται κατασταλτικό και όχι προληπτικό.

Πηγή: flamis.gr