Μερικές σκέψεις από ένα 16χρονο κορίτσι (η Ε. Μ) που αναρωτιέται σε τι κόσμο κάνει όνειρα και σχεδιάζει το μέλλον της...

Είναι τόσο άδικο…Άδικο να γίνονται ατυχήματα εξαιτίας κάποιων και να την πληρώνουν αθώες ψυχές . Αυτό που έγινε στις 28 Φεβρουαρίου 2023 μας υπενθυμίζει σε τι κράτος ζούμε και το πόσο ανεύθυνοι είμαστε. Ποιος θα απαλύνει τον πόνο που προκάλεσαν σε αυτές τις οικογένειες που έχασαν τα παιδιά τους; Οι περισσότεροι σε εκείνο το τρένο ήταν νέοι που είχανε όλη τη ζωή μπροστά τους είχαν όνειρα ,οράματα , μέλλον , στόχους δεν θα ξανά ανταμώσουν πότε τα αγαπημένα τους πρόσωπα .Αν ήμασταν υπεύθυνοι δεν θα αφήναμε τα τρένα να πηγαίνουν στα τυφλά και να λένε <<πάμε και όπου βγει>> .Ορίστε που βγήκε … Ακόμη κι αν δικαστούν η απολυθούν αυτοί που έφταιξαν κανείς δεν μπορεί να φέρει πίσω αυτά τα γεμάτα με ζωή παιδιά . Το να ευχόμαστε συλλυπητήρια σε αυτούς τους ανθρώπους είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε. Λυπάμαι πάρα πολύ που πρέπει να ζω σε μία τέτοια χώρα που βαδίζει στα τυφλά .Λυπάμαι πολύ που σαν κοινωνία σαν κόσμος πάμε πίσω αντί να προσπαθούμε για το καλύτερο αντί να προσπαθούμε να νιώθουν ασφαλείς . Οι συνθήκες έχουν ξεφύγει φοβάσαι να βγεις έξω γιατί δεν ξέρεις αν θα παραμείνεις ζωντανός . Κάποιοι το γεγονός αυτό θα το συζητήσουν και θα το ξεχάσουν κι άλλοι θα ζήσουν με τις συνέπειες του μία ολόκληρη ζωή . Μπορεί να μην ήταν κάποιος δικός μου σε αυτό το τρένο όμως παρόλα αυτά έχω επηρεαστεί απ’ αυτό και φοβάμαι . Ελπίζω να μη χρειαστεί να γίνει άλλο ένα τέτοιο συμβάν για να αντιληφθούμε ότι κάτι λειτουργεί λάθος . Μόνο δύναμη μπορώ να ευχηθώ στις οικογένειες των θυμάτων και συλλυπητήρια…