Οι αγρότες επισημαίνουν ότι αν και η φετινή παραγωγή ελιάς ήταν η καλύτερη της τελευταίας 20ετίας σε επίπεδο ποσότητας και τιμής, εντούτοις παραμένει ακόμα στα δένδρα σε πολύ μεγάλο ποσοστό, γιατί δεν υπάρχουν εργατικά χέρια.
Σε αρκετές γεωργικές εκμεταλλεύσεις όπου οι ιδιοκτήτες τους είναι κάτοικοι αστικών κέντρων και δεν είχαν τα χρονικά περιθώρια μεγάλων αδειών από την εργασία τους, οι ελιές έχουν μείνει πάνω στα δένδρα ή πέφτουν στη γη και χάνονται.
Η έλλειψη ξένων εργατών προκαλεί και στην Αχαΐα σοβαρές αρρυθμίες, που αναπόφευκτα μεταφέρονται στον όγκο της παραγωγής και στις τιμές των προϊόντων. Οσοι από αυτούς παρέμειναν πίσω, είναι πλέον περιζήτητοι από τον αγροτικό κόσμο. Και, σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς, η υψηλή ζήτησή τους και η μειωμένη προσφορά, έχει αυξήσει και τα μεροκάματά τους. Τα μεροκάματα έχουν φτάσει στα 45 έως 50 ευρώ. Είναι πολλά χρήματα και οι εργάτες τις περισσότερες φορές δεν έχουν καμιά εμπειρία.
Πάντως, τα μηνύματα που έρχονται από όλη τη Δυτική Ελλάδα δυστυχώς δεν είναι καλά, καθώς υπάρχουν περιοχές που δεν πρόλαβαν να μαζέψουν την ελιά που είναι για επιτραπέζια κατανάλωση και την αφήσαν για να την μαζέψουν για λάδι, που η αξία του είναι  χαμηλότερη. Τέτοιες περιοχές είναι η Αμφισσα, η Αιτωλοακαρνανία και κάποιες περιοχές της Πελοποννήσου.
Στην Πελοπόννησο ειδικά, υπάρχουν περιοχές που από τους 10 εργάτες γης, που υπήρχαν προ κορονοϊού οι επτά έχουν φύγει, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν εργατικά χέρια να μαζέψουν τις ελιές και να επιστρατεύονται οι οικογένειες για να γίνει αυτή η δουλειά. Δυστυχώς, όπως αναφέρουν οι εμπλεκόμενοι στον κλάδο, όσο περνάει ο καιρός ο φόβος ότι δεν θα βγει το λάδι που θέλουν ποιοτικά, όσο παρατείνεται το μάζεμα της ελιάς, είναι μεγάλος και δεν φαίνεται να υπάρχει τρόπος να ξεπεραστεί γρήγορα το πρόβλημα της έλλειψης εργατικών χεριών.