Δύο γυναικείες φιγούρες στη σκηνή,  Κάτια Γέρου και Ναταλία Γεωργοσοπούλου καταθέτουν ένα σύγχρονο μαρτυρολόγιο για τη συμμετοχή της σοβιετικής γυναίκας στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Αφηγούνται την τραγική ιστορία της θηλυκότητας μέσα στα πεδία των μαχών, δημιουργώντας ένα τοπίο μνήμης, όπου συνδέονται το παρόν με το παρελθόν, το πραγματικό με το ονειρικό.

Πρόκειται για την θεατρική παράσταση «Ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο γυναίκας», έργο της βραβευμένης με Νόμπελ Λογοτεχνίας (2015) Λευκορωσίδας δημοσιογράφου και συγγραφέως Σβετλάνα Αλεξίεβιτς,

Η παράσταση έρχεται στην Πάτρα Δευτέρα 2 και Τρίτη 3 Δεκεμβρίου στο θέατρο «Όροφως».

Η καταξιωμένη ηθοποιός Κάτια Γέρου μίλησε στο AchaiNews.gr

-Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο;

Για τρεις λόγους. Πρώτον είναι ένα βιβλίο διαμάντι, από πραγματικές ιστορίες γυναικών που πολέμησαν στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, γραμμένο από μια εξαιρετική συγγραφέα που έχει πάρει βραβείο Νόμπελ το 2015. Έχουμε να κάνουμε με ένα εξαιρετικό κείμενο.
Δεύτερος λόγος. Έχουμε να κάνουμε με το παγκόσμιο θέμα του πολέμου που από την αρχαία τραγωδία μέχρι και σήμερα είναι κορυφαίο θέμα. Ο άνθρωπος σφάζει άνθρωπο …
Τρίτος λόγος, ίσως ο σπουδαιότερος. Μέσα από αυτά τα κείμενα παραδόξως αναδύεται ένας ύμνος στην ζωή. Ένας παθιασμένος έρωτας για την ζωή, με την έννοια ότι η ζωή αξίζει τόσο πολύ που για να την υπερασπίσουμε δίνουμε ακόμη και την ζωή μας. Είναι παράλογο σαν σκέψη, αλλά η ιστορία της ανθρωπότητας είναι γεμάτη από τέτοιες παρεκκλίσεις. Ναι αγαπώ τη ζωή, ναι δίνω τη ζωή μου ώστε οι επόμενοι να ζήσουν ελεύθεροι.

Ποια είναι η θέση της γυναίκας στο πόλεμο;

Η ίδια με αυτή του άνδρα. Σκεφτείτε ότι οι συνεντεύξεις αυτές δόθηκαν 40 χρόνια μετά την λήξη του πολέμου. Δηλαδή μιλάμε ότι πολέμησαν μεταξύ 13 και 18 ετών. Έφευγαν ολόκληρες τάξεις από σχολεία και πήγαιναν να πολεμήσουν. Έγιναν από πυροβολήτριες μέχρι τραυματιοφορείς, μέχρι νοσοκόμες, μέχρι σκοπεύτριες… τα πάντα. Και ήταν παιδιά, όχι γυναίκες. Αυτό ο ανθρώπινος νους δεν το χωράει
Ένας φίλος που έχει διαβάσει πολύ για τα κινήματα ειρήνης σε όλο τον κόσμο, μου είπε ότι «εγώ ποτέ δεν έχω διαβάσει σε απομνημονεύματα γυναικών διαφόρων ταραγμένων εποχών, την περιγραφή του τι σημαίνει να έρχεται η περίοδος σε μια γυναίκα μέσα στα χιόνια με -40ο C. Χωρίς να υπάρχει κάτι να προστατέψει τον εαυτο της και να αφήνει στάλες αίμα πάνω στο χιόνι κάνοντας πορεία χιλιομέτρων...» Αναρωτιέμαι λοιπόν και λέω ότι αυτό είναι ανθρωπίνως αδύνατο. Και όμως αυτές το κατάφερναν επειδή αγαπούσαν την ιδέα ότι παλεύουν για την ελευθερία τους.
Από αυτές τις ιδέες και αξίες είναι γεμάτο το βιβλίο και η παράστασή μας. Χαρακτηριστικά λέει μία. «Εγώ ήμουν 48 κιλά, βάρος μπαλαρίνας, και κουβαλούσα στην πλάτη μου άνδρες δύο και τρεις φορές το βάρος μου. Τον τραυματία τη χλαίνη, τις μπότες το όπλο.» Αυτό αναρωτιέσαι πως γίνεται. Μυϊκά είναι αδύνατο. Πως το κατάφερναν αυτό; Λέγαμε στη πρόβα. Μάλλον οι μυς της ψυχής τους ήταν πολύ πιο δυνατοί και έτσι δυνάμωνε και το κοκκαλιάρικο κορμάκι τους και έτσι κατάφερναν αυτά που κατάφεραν.
Είναι πραγματικά ένα ανεκτίμητο βιβλίο, μια παράσταση που σε γεμίζει με την επιθυμία επανεκτίμησης της ζωής. Δεν είναι ωραίο, δεν είναι αρμονικό να γκρινιάζουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ για πράγματα και προβλήματα –που αντικειμενικά υπάρχουν-αλλά που όμως τα έχει ο περισσότερος κόσμος. Δηλαδή είναι καλύτερο να ορμάς μέσα στην όποια μάχη σου αναλογεί ή σου μέλλεται ή σου αντιστοιχεί ή είναι το κάρμα σου, να μπαίνεις μέσα και να παλεύεις όμορφα και με αξιοπρέπεια όταν ξέρεις ότι είσαι με την μεριά του δικαίου.

Ποια η σχέση της συγκεκριμένης παράστασης με το σήμερα;

Όλο το κείμενο είναι ένα   νυν και αεί. Λέει κάποια στιγμή μια από τις γυναίκες. «Μετά το πόλεμο πιστεύαμε ότι οι άνθρωποι που είχαμε βασανιστεί τόσο πολύ θα αγαπούσαμε αλλήλους, θα βοηθούσαμε αλλήλους. Όμως όχι φίλε μου. Οι άνθρωποι μισούμε αλλήλους, σκοτώνουμε αλλήλους όπως και πριν. Και ποιοι το κάνουν αυτό; Εμεις. Εμείς που κάποτε υποφέραμε το κάνουμε αυτό. Προδότες είμαστε...» Είναι τόσα πολλά που σε καλεί αυτό το έργο να σκεφτείς και να κάνεις εσύ τον συνειρμό.

Η γυναίκα σήμερα ζει σε περίοδο ειρήνης;

Υπάρχουν οι εμπόλεμες χώρες, άρα οι γυναίκες εκεί ζουν τον πόλεμο στην κυριολεξία. Όμως πιο υπαρξιακά μιλώντας η εμπόλεμη κατάσταση είναι πάντα παρούσα για όλους τους ανθρώπους , όχι μόνο για τις γυναίκες. Η δυσκολία της επιβίωσης λόγω οικονομικών προβλημάτων είναι μια εμπόλεμη κατάσταση. Μικροί πόλεμοι υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα. Από την άλλη οι γυναικοκτονίες είναι μια εμπόλεμη κατάσταση. Ένας άνθρωπος αγριεμένος επειδή είναι ταλαίπωρος –λέω εγώ- γίνεται ένα θηρίο και επιτίθεται στον πιο.. αδύναμο. Στη γυναίκα.

Η συνέχεα στην σκηνή του θεάτρου Όροφως στην Πάτρα, Δευτέρα 2 και Τρίτη 3 Δεκεμβρίου.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Ελένη Μπακοπούλου
Σύλληψη- Ερμηνεία: Κάτια Γέρου, Ναταλία Γεωργοσοπούλου
Kαλλιτεχνική Επιμέλεια: Σάββας Στρούμπος
Δραματουργική επεξεργασία: Παντελής Μπουκάλας
Μουσική: Λεωνίδας Μαριδάκης
Σκηνική εγκατάσταση: Ηλίας Παπανικολάου
Κοστούμια: Κατερίνα Σωτηρίου
Τρέιλερ: Στέφανος Κοσμίδης/ ΟΡΚΗ
Φωτογραφίες: Δημήτρης Μαόφης
Επικοινωνία: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας (Cont Act)
Οργάνωση παραγωγής: Ομάδα θεάτρου Άλας

Το σκηνικό της παράστασης είναι εμπνευσμένο από την εικαστική εγκατάσταση του Κυριάκου Κατζουράκη "Ιερά οδός". Η παράσταση αφιερώνεται στη μνήμη του.

Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 15 ευρώ
Μειωμένο: 13 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων, ΑΜΕΑ)
Προπώληση εισιτηρίων στο ταμείο του Θεάτρου &
ticketservices.gr
Κρατήσεις: 6936915422