"Τα συνδικάτα δεν προέκυψαν από παρθενογένεση. Προέκυψαν από την ανάγκητου κόσμου της εργασίας να μπορεί να διεκδικήσει δικαιώματα και καλύτερες συνθήκεςεργασίας. Αντιλήφθηκαν οι εργαζόμενοι ότι για να αντιμετωπιστεί η ισχύς των εργοδοτών ,αυτό δεν μπορούσε να γίνει ατομικά αλλά μόνο συλλογικά. Για να γίνει αυτό έπρεπε ναυπάρξει μια μορφή στοιχειώδους οργάνωσης.

 Η ισχύς τους στο μεταπολεμικό κοινωνικό συμβόλαιο, έφθασε στο απόγειο με τηνσυμμετοχή τους στις διαπραγματεύσεις για συλλογικές συμβάσεις. Δεν άργησαν βέβαια ναφανούν και οι παθογένειες, που συντέλεσαν στην βαθμιαία απαξίωση τους.

 Με την σταδιακή επικράτηση του νεοφιλελεύθερου οδοστρωτήρα, ο στόχος γιαευέλικτη εργασία χωρίς εμπόδια, ώστε να επιτυγχάνεται η μεγαλύτερη δυνατήεκμετάλλευση του εργαζομένου και τα μέγιστα κέρδη της εργοδοσίας, έπρεπε να περάσεικαι πάνω από τις συλλογικές εκπροσωπήσεις των εργαζομένων.

 Οι εγχώριοι κρατικοδίαιτοι νεοφιλελεύθεροι, μόλις ανέλαβαν την διακυβέρνηση,ανέλαβαν και δράση. Ο απεργοκτόνος νόμος Χατζηδάκη, κατήργησε πρακτικά τηνδυνατότητα των συνδικάτων να απεργήσουν, αφού όλες πια οι απεργίες κηρύσσονταιπαράνομες στα δικαστήρια. Με τα εμπόδια που έβαλε στην δράση και την λειτουργία τους,αμφισβήτησε την ίδια την ύπαρξη τους και κατάργησε στην ουσία το δημοκρατικό νόμο1264/1982 για τις συνδικαλιστικές ελευθερίες.

 Στην συνέχεια του νόμου Χατζηδάκη έρχεται, το νομοσχέδιο Γεωργιάδη για ταεργασιακά. Στο άρθρο 31 τιμωρείται η συνδικαλιστική δράση. Με μια αντιδημοκρατικήασαφή διάταξη ποινικοποιεί την παρουσία και την δράση στους χώρους εργασίας. Μιαδιάταξη πάνω στην οποία μπορεί να πατήσει νομικά η εργοδοσία, για να παύσειοποιαδήποτε αντίσταση μπορεί να υπάρξει από τα συλλογικά όργανα των εργαζομένων.

 «Προστασία δικαιώματος στην εργασία» ονομάζεται το άρθρο. Οινεοφιλελεύθεροι κανίβαλοι έχουν αντιστρέψει την σημασία των λέξεων και όχι μόνο τηνπραγματικότητα.

  Αντί να συζητάμε εν έτει 2023 πώς οι εργαζόμενοι θα έχουν καλύτερες συνθήκεςεργασίας και αποδοχές, συζητάμε για την θέσπιση 13 ωρών εργασίας ημερησίως και πωςθα καταστρέψουμε κάθε δυνατότητα αντίστασης από μέρους τους.

 Αντί να συζητάμε για το πως θα βρεθούν τρόποι να διαχυθεί ο πλούτος πουπαράγεται σε όλη την κοινωνία για να μην διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός, συζητάμε για τοπως οι πλούσιοι θα γίνουν πλουσιότεροι μήπως και επενδύσουν και έρθει ανάπτυξη.

 Ε, όχι και προστασία της εργασίας, ισοπέδωση έπρεπε να λέγεται."

*Γενικός Γραμματέας Ομοσπονδίας Υπαλλήλων ΟΑΕΔ