Στον απόηχο της τραγωδίας που έγινε στην Πύλο με το ναυάγιο των προσφύγων που αναζητώντας μια καλύτερη ζωή βρήκαν τον θάνατο σε έναν υγρό τάφο, με το αλιευτικό σκάφος να "βουλιάζει", στην Πάτρα, υπάρχουν δεκάδες άνθρωποι που περιμένουν την υπηρεσία ασύλου για να ξεκινήσουν μια νέα ζωή στην χώρα μας.

Σε μια χώρα που μένουν αναγκαστικά αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κλείσει τα σύνορα της, έχοντας όμως από την άλλη την διάθεση για να προσαρμοστούν στις συνθήκες που τους επιβάλλονται.

Όμως το θέμα είναι ότι το πράσινο φως της υπηρεσίας ασύλου που θα δώσει και τυπικά στους ανθρώπους αυτούς που έχουν φύγει από τις χώρες τους που βρίσκονται σε εμπόλεμη ζώνη ή που βρίσκονται σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, αργεί πολύ να έρθει με τις γραφειοκρατικές διαδικασίες που υπάρχουν στην Ελλάδα.  

Περιμένουν για μήνες και το άσυλο δεν έρχεται, μένοντας έτσι όμηροι ακόμα και αυτής της κατάστασης που αναγκάζονται να υποστούν αφού δεν τους δίνεται η δυνατότητα να πάνε στις χώρες της Ευρώπης.

Το 90% των προσφύγων που βρίσκονται στην Πάτρα έχουν συγκεντρώσει όλα τα χαρτιά που χρειάζονται, έχουν τις προϋποθέσεις και έχουν κάνει την αίτηση για το άσυλο.

Εκτός αυτού στην Πάτρα, υπάρχουν οικογένειες προσφύγων που μη έχοντας ένα πρόγραμμα πλέον για να τους βοηθήσει στην προσαρμογή τους, αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης και τον κίνδυνο της αστεγίας.

Τέλος να σημειωθεί ότι έχει μειωθεί σημαντικά ο αριθμός των προσφύγων που ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες στα εγκαταλειμμένα εργοστάσια της Ακτής Δυμαίων της Πάτρας και αυτό γιατί πλέον τα κυκλώματα διακίνησης και των δουλεμπόρων επιλέγουν άλλους τρόπους για να τάξουν το όνειρο της Ευρώπης στους πελάτες τους.

Όπως για παράδειγμα το σαπιοκάραβο που έστειλε τόσους ανθρώπους στον θάνατο στα ανοικτά της Πύλου.