Με μια από τις σημαντικότερες καταθέσεις μαρτύρων συνεχίζεται στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθηνών η δίκη της κατηγορούμενης μητέρας από την Πάτρα.
Στο βήμα ο διευθυντής του Παιδοκαρδιολογικού Τμήματος του Ωνασείου κ. Γιάννης Παπαγιάννης περιέγραψε όλο το ιστορικό τοποθέτησης απινιδωτή στην καρδιά της μικρής Τζωρτζίνας.

Ο ίδιος έκανε σαφές ότι η συσκευή τοποθετήθηκε αν και το παιδί ήταν απολύτως υγιές.

«Στην καρδιολογική εξέταση δεν βρέθηκε απολύτως κανένα καρδιολογικό πρόβλημα. Το ηλεκτροκαρδιογράφημα της Τζωρτζίνας παρουσίαζε φυσιολογικό ρυθμό, δεν είχε διαταραχές η υπερτροφία, καμία ένδειξη κάποιου συνδρόμου και οτιδήποτε μπορούσε να ληφθεί από το ηλεκτροκαρδιογράφημα ήταν απολύτως φυσιολογική», ανέφερε.

Ο γιατρός ξεκαθάρισε ότι το παιδί δεν έπασχε από οποιοδήποτε καρδιολογικό πρόβλημα: «Το παιδί ήταν συνεχώς σε μόνιτορ για έναν μήνα και δεν παρουσίασε απολύτως τίποτα. Ήταν όλα απολύτως φυσιολογικά. Δεν είχε παθολογικές βραδυκαρδίες ή άλλες αρρυθμίες. Κάναμε πολύ εμπεριστατωμένο έλεγχο της καρδιάς με υπερηχογράφημα και ήταν απόλυτα φυσιολογικό. Δεν βρέθηκε κανένα απολύτως παθολογικό εύρημα. Σε όλη της τη νοσηλεία δεν παρουσίασε κανένα καρδιολογικό πρόβλημα.»

Σε άλλο σημείο της κατάθεσης του, ο κ. Παπαγιάννης ρωτήθηκε για το πόσος χρόνος χρειάζεται να επέλθει ανακοπή, όταν ένας οργανισμός δεν παίρνει οξυγόνο:
«Να φτάσει στο σημείο να μην αναπνέει το παιδί για αρκετά λεπτά, αλλά πρέπει να είναι πάρα πολύ μακρά η διάρκεια για να σταματήσει η καρδιά. Αυτή η καρδιά επανήλθε μετά από 50 λεπτά ανάνηψης, αυτό σημαίνει και ότι οι συνάδελφοι έκαναν εξαιρετική δουλειά στην ανάνηψη και ότι ήταν μια πολύ δυνατή καρδιά.»

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα όσα είπε ο γιατρός για τις δυο ανακοπές που υπέστη το παιδί, η πρώτη στο Καραμανδάνειο και η δεύτερη στο Αγλαΐα Κυριακού που ήταν και η μοιραία:

«Προφανώς δεν ήμουν παρών σε καμία. Αυτό που είδαμε και στις δυο περιπτώσεις είναι ότι δεν υπήρχε κάποια αρρυθμία πριν. Επίσης άλλη μια ομοιότητα είναι ότι στην πρώτη περίπτωση η ανάνηψη διήρκησε 50’, δηλαδή ήταν μια δύσκολη ανάνηψη, και στη δεύτερη το παιδί δεν επανήλθε ποτέ. Στην περίπτωση που ξεκινάει αμέσως η ανάνηψη από τη στιγμή που θα διαπιστωθεί η ανακοπή, οδηγεί συνήθως σε γρήγορη ανάνηψη. Εδώ, και στις δυο περιπτώσεις δε συνέβη αυτό. Είναι κάτι ακόμα που έχω παρατηρήσει»