O Νίκος Χωμενίδης (κιθάρα - φωνή) και η Γιούλα Χατζηχρήστου (φωνή) συνομιλούν με την αξεπέραστη ιστορία αγάπης του Τάσου-Γκόλφως, παρουσιάζοντας επιλεγμένα τραγούδια όπου ο έρως κανοναρχεί τα αισθήματα των εμπλεκομένων στα δίχτυα του• των λαβωμένων από τα βέλη του πάθη περιγράφουν.
Ανυπομονούμε να τους απολαύσουμε...

Η εκδήλωση διοργανώνεται στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Γκόλφω, απο τον Δήμο Αιγιαλείας και την Κοινότητα Μεσορουγγίου , χώρος διεξαγωγής της εκδήλωσης.  

Η εκδήλωση είναι δωρεάν για το κοινό.

Άλλες δράσεις που έχουν προγραμματιστεί 

Στο πνεύμα ανάδειξης και ενίσχυσης θεμάτων συμπερίληψης, το Φεστιβάλ Γκόλφω προσκάλεσε τη Γεωργία Λούζη - Ρουκουτάκη, Γενική Γραμματέα του Φάρου Τυφλών Ελλάδος, και Υπεύθυνη της Θεατρικής Ομάδας του φορέα, να διαβάσει (braille) έναν μονόλογο της «Γκόλφως».

Ο Νίκος Γραβάνης, Ακρατινός ερασιτέχνης ηθοποιός, που συνεχίζει την παράδοση της ερασιτεχνικής δημιουργίας, μια δραστηριότητα που πρωτοστατούσε και ο Σπυρίδων Περεσιάδης ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, διαβάζει από τη "Γκόλφω" την περίφημη κατάρα του Θανασούλα προς τον γιο του Τάσο.

Η Ζάννα Καλλιπολίτη, δισέγγονη του Σπυρίδωνος Περεσιάδη, διαβάζει το ποίημα Στη Μάνα μου, που το έγραψε ο συγγραφέας με αφορμή τον θάνατο της μητέρας του.

Ο Παναγιώτης Κουμπούρας, φιλόλογος-ποιητής, παρουσιάζει βιογραφικά στοιχεία του τιμώμενου θεατρικού συγγραφέα.

O Νίκος Χωμενίδης (κιθάρα - φωνή) και η Γιούλα Χατζηχρήστου (φωνή) συνομιλούν με την αξεπέραστη ιστορία αγάπης του Τάσου-Γκόλφως, παρουσιάζοντας επιλεγμένα τραγούδια όπου ο έρως κανοναρχεί τα αισθήματα των εμπλεκομένων στα δίχτυα του· των λαβωμένων από τα βέλη του πάθη περιγράφουν.

Η Ειρήνη Παγώνη παρουσιάζει μια εφήμερη εικαστική εγκατάσταση με τίτλο: Ο μίτος στον χρόνο.

Η ίδια σημειώνει για το έργο της:

«Το έργο μου εμπνέεται από την ιστορία και τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, αλλά και από τις παραδόσεις της Πρωτοπορίας. Μας παραπέμπει στο Bauhaus και στον Ρωσικό κονστρουκτιβισμό και ταυτόχρονα στο πλέξιμο, την παραδοσιακή γυναικεία πράξη.

Σχεδιάζω τις αφηρημένες γεωμετρικές συνθέσεις με τη χρήση ινών, βελούδου, δέρματος και μετάλλου, όπου αλουμίνιο –το βασικό υλικό μου– είναι το φως ως αντίθεση στο σκότος· είναι ο καθρέφτης μας· είναι το εύθραυστο μέταλλο-σύμβολο της εποχής μας: λαμπερό, προσωρινό, αντικατοπτρίζει την κατανάλωση, σε αντίθεση με την Αρχαιότητα της πέτρας και του χαλκού.

Το συγκεκριμένο έργο, ακουμπάει στο ready-made, μία σύγχρονη εικαστική τάση, η οποία συνδέει το παλαιό με το μοντέρνο. Το υφαντό από τη γιαγιά μου Ειρήνη, δέχεται τη μεταλλική κατασκευή μου, και βιώνει μία δεύτερη ζωή».