Η υπόθεση αφορά μία μεγάλη ιδιοκτησία στην περιοχή των Ζαρουχλεΐκων, μεταξύ των οδών Ευβοίας και Μυκηνών, συνολικής έκτασης άνω των 9.000 τ.μ. Το μακρινό 1971, το ακίνητο εντάχθηκε στο Σχέδιο Πόλης με πρόβλεψη για τη δημιουργία πλατείας και χώρου πρασίνου.
Ακολούθησε η γνωστή γραφειοκρατική διαδρομή. Η έκταση δεσμεύτηκε για τον συγκεκριμένο σκοπό, όμως η αποζημίωση προς τον ιδιοκτήτη δεν καταβλήθηκε ποτέ. Τα χρόνια πέρασαν, η πλατεία παρέμεινε στα χαρτιά και η ιδιοκτήτρια εταιρεία, η EUROTERRA, αναζήτησε δικαστικά διέξοδο.
Το 2009 προσέφυγε στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Πατρών, ζητώντας την άρση της ρυμοτομικής απαλλοτρίωσης. Η απόφαση ουσιαστικά υποχρέωσε τον Δήμο να συμμορφωθεί με τα δεδομένα που είχαν δημιουργηθεί, καθώς η ιδιοκτησία δεν μπορούσε να παραμένει δεσμευμένη επ’ αόριστον χωρίς αποζημίωση.
Στην πορεία, όμως, παρενέβησαν και οι περίοικοι. Αρκετοί ιδιοκτήτες κατέθεσαν ενστάσεις, επισημαίνοντας ότι η δημιουργία πλατείας και χώρου πρασίνου στην περιοχή δεν αποτελεί πολυτέλεια, αλλά πραγματική ανάγκη.
Κάπου εδώ, αντί για μία ακόμη πολυετή δικαστική διαμάχη, φαίνεται πως επικράτησε η λογική της συνεννόησης. Δήμος και εταιρεία κάθισαν στο ίδιο τραπέζι και αναζήτησαν μία λύση που θα μπορούσε να ικανοποιήσει και τις δύο πλευρές. Η εταιρεία, όπως επισημάνθηκε στη συνεδρίαση, θα μπορούσε να μη συναινέσει, καθώς είχε πλέον ισχυρό νομικό έρεισμα για την αξιοποίηση της ιδιοκτησίας.
Τελικά, προέκυψε συναίνεση. Η νέα πρόταση τροποποίησης του ρυμοτομικού σχεδίου προβλέπει τη διασφάλιση πλατείας περίπου 2.200 τ.μ. κατά μήκος της οδού Ευβοίας, μαζί με πεζόδρομο πλάτους πέντε μέτρων. Παράλληλα προβλέπεται διαπλάτυνση των οδών Ευβοίας, Ακτωρος και Μυκηνών.
Για την απόκτηση της έκτασης που απαιτείται για τη δημιουργία της πλατείας, ο Δήμος Πατρέων θα καταβάλει στην εταιρεία αποζημίωση σε πέντε ετήσιες δόσεις των 100.000 ευρώ, ενώ η τελευταία θα ανέρχεται περίπου στις 67.000 ευρώ.
Ετσι, ύστερα από μισόν και πλέον αιώνα, φαίνεται να διαμορφώνεται μία λύση που μπορεί να αφήσει όλους κερδισμένους: η εταιρεία να αξιοποιήσει το μεγαλύτερο μέρος της ιδιοκτησίας της και οι κάτοικοι της περιοχής να αποκτήσουν επιτέλους τον ελεύθερο χώρο που περίμεναν.
Το μεγάλο ερώτημα, βέβαια, είναι ένα: πόσο θα χρειαστούν ακόμη για να γίνει πράξη αυτό που σχεδιάστηκε το 1971; Γιατί στην Πάτρα, όπως αποδεικνύει η συγκεκριμένη ιστορία, ακόμη και 55 χρόνια μπορεί να θεωρούνται… χρόνος αναμονής.
Πηγή: flamis.gr
