Η Πάτρα, η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας, παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα χρόνιο κυκλοφοριακό χάος που πλέον έχει μετατραπεί σε μόνιμο πρόβλημα επιβίωσης για τους κατοίκους της. Καθημερινά, χιλιάδες οδηγοί σπαταλούν ώρες μέσα στα αυτοκίνητά τους, εγκλωβισμένοι σε δρόμους που ασφυκτιούν, ενώ η δημοτική αρχή δείχνει να παρακολουθεί απαθής — χωρίς σχέδιο, χωρίς όραμα, χωρίς δράση.
Ένα πρόβλημα που όλοι γνωρίζουν – κανείς δεν λύνει

Οι αιτίες είναι γνωστές εδώ και χρόνια: άναρχη πολεοδομική ανάπτυξη, στενοί δρόμοι, έλλειψη δημόσιων συγκοινωνιών και ανύπαρκτοι χώροι στάθμευσης. Σε όλα αυτά προστίθεται η καθημερινή παράνομη στάθμευση, που πλέον αντιμετωπίζεται ως «αναγκαίο κακό». Ωστόσο, η Πάτρα δεν πάσχει μόνο από έλλειψη υποδομών• πάσχει κυρίως από έλλειψη σχεδίου και πολιτικής βούλησης.
Η δημοτική αρχή του Κώστα Πελετίδη, μετά από χρόνια στη διοίκηση, δεν έχει παρουσιάσει ούτε ένα ολοκληρωμένο κυκλοφοριακό σχέδιο. Οι παρεμβάσεις που γίνονται είναι αποσπασματικές, χωρίς συνοχή και χωρίς μακροπρόθεσμη στρατηγική. Δεν υπάρχουν νέες θέσεις στάθμευσης, δεν υπάρχει πολιτική για τη βιώσιμη κινητικότητα, δεν υπάρχει πραγματική διαβούλευση με τους φορείς και τους πολίτες.
Η εικόνα μιας πόλης που ζει με το "βλέποντας και κάνοντας" έχει πια παγιωθεί. Και αυτή η έλλειψη προγραμματισμού κοστίζει καθημερινά χρόνο, χρήμα και ποιότητα ζωής στους Πατρινούς.

Η καθημερινότητα που πνίγει

Οι δρόμοι του κέντρου – Κορίνθου, Κανακάρη, κυρίως μετά την πεζοδρόμηση της Μαιζώνος,  καθώς και η Αγ. Ανδρέου έχουν μετατραπεί σε ατέλειωτες ουρές. Ο χρόνος μετακίνησης έχει σχεδόν διπλασιαστεί, ενώ η στάθμευση κοντά στο κέντρο μοιάζει με παιχνίδι τύχης. Οι οδηγοί διπλοπαρκάρουν, τα λεωφορεία καθυστερούν, και οι πεζοί κινούνται ανάμεσα σε παρκαρισμένα οχήματα.

Το αποτέλεσμα; Ατμοσφαιρική ρύπανση, ηχορύπανση, αυξημένα τροχαία ατυχήματα και μια γενικευμένη αίσθηση ασφυξίας. Το κέντρο της Πάτρας, που θα έπρεπε να είναι ζωντανό και ανθρώπινο, έχει γίνει χώρος ταλαιπωρίας και εκνευρισμού.

Η λύση απαιτεί όραμα και τόλμη
Η αντιμετώπιση του κυκλοφοριακού προβλήματος δεν είναι ουτοπία. Άλλες πόλεις με αντίστοιχα προβλήματα έχουν προχωρήσει σε έξυπνες και βιώσιμες λύσεις: ενίσχυση δημόσιων συγκοινωνιών, περιφερειακά πάρκινγκ, ποδηλατόδρομοι, και κίνητρα για χρήση εναλλακτικών μέσων.

Η Πάτρα χρειάζεται ένα συνολικό σχέδιο κινητικότητας που να συνδυάζει τεχνολογικές λύσεις, κυκλοφοριακή αγωγή και σεβασμό στο περιβάλλον. Πάνω απ’ όλα, χρειάζεται μια δημοτική αρχή που να θέλει —και να μπορεί— να το εφαρμόσει.
Η αδράνεια και η έλλειψη οράματος δεν μπορούν να συνεχιστούν άλλο. Η Πάτρα αξίζει μια δημοτική διοίκηση που να σχεδιάζει, να ακούει και να δρα. Γιατί όταν η πόλη πνίγεται καθημερινά μέσα στην ίδια της την κίνηση, δεν φταίνε οι πολίτες• φταίει η απουσία σχεδίου από εκείνους που υποτίθεται πως διοικούν.

Αυτά ... Ε.Κ