Σίγουρα έχει ξεκινήσει μια νέα εποχή για την Πάτρα με φόντο το ανακαινισμένο Ρωμαϊκό Ωδείο, που άνοιξε τις πύλες του για το κοινό το Σάββατο 15 Νοεμβρίου. 

Το "νέο" πολιτιστικό μνημείο έγινε αντικείμενο συζητήσεων και αντιπαραθέσεων, για το τελικό αποτέλεσμα. Ο βουλευτής Αχαίας του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ Ανδρέας Παναγιωτόπουλος μιλά στο AchaiaNews.gr τόσο για την αισθητική, όσο και για την ανάγκη πλέον της ανάδειξης του Ρωμαϊκού Σταδίου. Μάλιστα έχει καταθέσει ερώτηση στη Βουλή για το συγκεκριμένο θέμα, μια ερώτηση που συζητήθηκε και δεν έμεινε ασχολίαστη απο την Υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη. 

Ο βουλευτής αναφέρεται χαρακτηριστικά και στον ...εχθρό του Πολιτισμού...

-Κύριε Παναγιωτόπουλε, η υπουργός Πολιτισμού, η κα Μενδώνη, εγκαινίασε  το αποκατεστημένο Ρωμαϊκό Ωδείο στην Πάτρα λέγοντας ότι το παραδίδει στην πόλη και τους κατοίκους της «όμορφο και ωραίο», γιατί «ικανοποιεί την αισθητική μας…». Εσάς σας ικανοποιεί τα αποτέλεσμα;

Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο και ο τελευταίος Αχαιός που θα εναντιωθεί σε δράσεις ή έργα που αφορούν στην ανάδειξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και στη διατήρηση της πλούσιας παράδοσής μας. Ωστόσο, η κα υπουργός μίλησε για «αισθητική μας» και όπως γνωρίζετε πολύ καλά η αισθητική του καθενός είναι διαφορετική, καθώς και η αντίληψή του για τις πολιτικές του πολιτισμού. Προσωπικά χωρίς να είμαι ειδικός, αλλά επειδή, είτε ως βουλευτής είτε ως δήμαρχος παλαιότερα και κυρίως ως απλός πολίτης, έχω τα ζητήματα πολιτισμού πολύ ψηλά, δεν διστάζω να πάρω θέση και να πω ότι, όχι δεν μου αρέσει το τελικό αποτέλεσμα. Προφανώς και τα έργα που σχετίζονται με την ασφάλεια του μνημείου ήταν αδήριτη ανάγκη αν γίνουν, ωστόσο, η πλήρης αποκατάσταση με «τα δικά μας μέτρα και σταθμά» αλλοιώνει διπλά το μνημείο. Και λέω διπλά γιατί πρώτον, τώρα πια οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της Πάτρας δεν θα αναγνωρίζουν τα σημάδια του παρελθόντος χρόνου στο μνημείο και στον χώρο και δεύτερον, γιατί όσο και πιστά να ακολουθήθηκαν οι τότε προδιαγραφές, η τελική εκδοχή που πια αντικρίζουμε είναι η σημερινή.

-Κάνατε μια κοινοβουλευτική ερώτηση για την ανάδειξη του Ρωμαϊκού Σταδίου που συζητήθηκε και μάλιστα το υπουργείο Πολιτισμού απάντησε άμεσα, γεγονός που δείχνει ότι το θέμα την ενδιαφέρει. Είναι τελικά έτσι;

Η κα Μενδώνη δεν αφήνει τίποτε να πέσει κάτω… και εμένα δεν είναι ρόλος μου να κάνω καμιά δίκη αρνητικών προθέσεων. Απλώς, η οπτική της και η θέασή της, καθώς και αυτή της κυβέρνησης για τον πολιτισμό απέχουν παρασάγγας από τη δική μου και από αυτή των προοδευτικών δυνάμεων που θεωρούμε τον πολιτισμό κοινωνικό και δημόσιο αγαθό. Ειρήσθω εν παρόδω να πω ότι η υπουργός Πολιτισμού προέβη και σε μια άστοχη κατά γνώμη μου αποστροφή λέγοντας ότι «περίοδος 2015–2019 ήταν περίοδος αγρανάπαυσης για το Υπουργείο Πολιτισμού». Θα μου επιτρέψετε να πω ότι αυτός ο αφορισμός της αγγίζει τα όρια του λαϊκισμού, αφού η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πάλεψε και έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια και κλήθηκε να θεραπεύσει παθογένειες που είχαν προκαλέσει η κυβερνήσεις τις οποίες η κα Μενδώνη υπηρέτησε ως γενική γραμματέας του υπουργείου που προΐσταται σήμερα. Οπότε «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί»…

- Και το ρωμαϊκό στάδιο…

Κοιτάξτε… εδώ και πολύ καιρό είχα στο μυαλό μου να καταθέσω μια ερώτηση γιατί πολύ απλά διαπίστωνα, όπως και όλοι οι Πατρινοί, ότι οι απαλλοτριώσεις και οι κατεδαφίσεις που κατά καιρούς είχαν ανακοινωθεί δεν έχουν προχωρήσει. Φυσικά δεν ανακάλυψα την πυρίτιδα, αφού κι άλλοι πρώην ή νυν συνάδελφοί μου βουλευτές κατά το παρελθόν είχαν καταθέσει ανάλογες ερωτήσεις, ωστόσο, στις εκάστοτε απαντήσεις του υπουργείου περισσότερος χώρος καταναλωνόταν για να ξαναγραφτεί η ιστορία του μνημείου παρά για τις εξελίξεις της αποκατάστασης και της ανάδειξης. Σε συνδυασμό επίσης με τη συζήτηση για την έλευση της κρουαζιέρας και τη βιώσιμη ανάπτυξη της πόλης, του νομού Αχαΐας και της περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας θεώρησα και θεωρώ ότι οφείλουμε να διατυπώσουμε μια πρόταση με συγκεκριμένες κατευθύνσεις και όχι ευχολόγια ή αποσπασματικές λύσεις που αποδεικνύονται ιδεοληπτικά νεοφιλελεύθερα «πυροτεχνήματα».

-Δηλαδή;

Στην ερώτηση και στη συζήτηση που ακολούθησε μίλησα για την ανάγκη εκπόνησης ενός ολιστικού σχεδίου με την ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων και των ιστορικών τοποσήμων της πόλης της Πάτρας που θα αναδεικνύει ταυτόχρονα το ιστορικό της βάθος και τη σύγχρονη εικόνα της. Γιατί αλλιώς η Πάτρα θα παραμείνει ένα γεωγραφικό σημείο στο χάρτη ένας «διάδρομος προσγείωσης-απογείωσης» για «touch & go» χρήση, χωρίς να μπορεί να κρατήσει τους επισκέπτες και να τους ανακατευθύνει να γνωρίσουν πραγματικά τις ομορφιές του τόπου μας. Μια ενοποίηση με την προοπτική της σύνδεσης με τους εκτός Πατρών προορισμούς όπως η Αρχαία Ολυμπία ή τα Καλάβρυτα κ.ο.κ. Μια ενοποίηση που δεν θα αφορά μόνο το αστικό κέντρο της Πάτρας και τους δρόμους που θα αναδειχθεί, αλλά θα αποτελέσει το κέντρο ενός μεγάλου κύκλου ανάπτυξης υποδομών και οικονομίας. Και μην μου πείτε ότι σας ακούγομαι «αιθεροβάμων»… Χωρίς όραμα δεν έγινε ποτέ τίποτε…

-Επιστρέφοντας στην απάντηση του ΥΠΠΟ, σας κάλυψε; Αναγνωρίσατε πραγματική και ουσιαστική διάθεση; 

Θα επανέλθω πάλι στην αρχική μου θέση, ότι το όλο θέμα, το βλέπουμε από διαφορετική σκοπιά. Προφανώς και η όσο το δυνατόν πιο άμεση δρομολόγηση των απαλλοτριώσεων και των κατεδαφίσεων μας βρίσκει σύμφωνους – άλλωστε με αφορμή αυτό το θέμα ανακινήσαμε το όλο ζήτημα. Ένας λόγος παραπάνω μάλιστα όταν βλέπουμε ότι η μερική χρήση του αναδεδειγμένου μέρους για εκδηλώσεις πολιτισμού όπως λ.χ. αυτή που έκανε το προηγούμενο καλοκαίρι η Εταιρία Αχαϊκών Σπουδών για τον «πολεοδόμο της Πάτρας» Σταμάτη Βούλγαρη, κινητοποιεί και ικανοποιεί αισθητικά και πολιτιστικά τους κατοίκους και τους επισκέπτες της πόλης. Το Ρωμαϊκό Στάδιο μαζί με το Ρωμαϊκό Ωδείο και το θέατρο Απόλλων είναι τα μεγάλα μνημεία της πόλης, που πρέπει να συνομιλούν με το σήμερα. Να αποτελούν σημεία αναφοράς της πόλης της Πάτρας τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους επισκέπτες.

-Άρα πού είναι το πρόβλημα;

Το πρόβλημα είναι ότι ενώ στην απάντησή της η ηγεσία του ΥΠΠΟ λέει ότι τα έχει όλα καλώς καμωμένα και «ομνύει» στη συνεργασία με τους συναρμόδιος θεσμούς όπως η ΠΔΕ και δήμος, από την άλλη λειτουργεί με αποκλεισμούς κατασκευάζοντας «εσωτερικούς εχθρούς» -αυτή τη φορά τον δήμο της πόλης- και υποπίπτει σε ατοπήματα όπως λ,χ, οι δηλώσεις του υφυπουργού Πολιτισμού και βουλευτή του νομού μας κ. Φωτήλα.
Τα ολιστικά σχέδια, απαιτούν συναινέσεις και συνεισφορά. Γιατί πώς αλλιώς θα έχεις μαζί σου την κοινωνία για ένα τόσο μεγάλο έργο που μπορεί να θίγει και ιδιωτικά συμφέροντα, είτε μικρής κλίμακας, όπως η απαλλοτρίωση μιας ιδιοκτησίας, είτε μεγαλύτερης όπως η οικονομία της πόλης, που μόνο οφέλη θα έχει από αυτό.
Κλείνοντας, λοιπόν, θεωρώ ότι καλό είναι να θυμόμαστε όλοι μας αυτό που είχε πει ο μεγάλος Μάνος Χατζηδάκης ότι «δύο είναι οι εχθροί της πολιτικής και του πολιτισμού: ο λαϊκισμός και ο ελιτισμός»…