Ο Γολογοθάς μιας γυναίκας που πάλεψε με τη νόσο Χάντινγκτον και τη γραφειοκρατία

Από τη βαριά κληρονομική ασθένεια μέχρι την εγκατάλειψη και την πολύμηνη αναμονή για το αναπηρικό επίδομα βρίσκεται η διαδρομή της Ελευθερίας Ασβεστά, που άφησε πίσω της μια ιστορία που δύσκολα χωρά σε λίγες γραμμές.

Η Ελευθερία, έφυγε από τη ζωή γράφοντας το τελευταίο κεφάλαιο. Βάζοντας τέλος σε μια μακρά και επώδυνη διαδρομή.

Δεν ηττήθηκε μόνο από μια ασθένεια που δεν άφηνε περιθώρια επιστροφής. Βρέθηκε αντιμέτωπη και με εκείνες τις μικρές, καθημερινές μάχες που για έναν υγιή άνθρωπο μοιάζουν απλές, αλλά για έναν βαριά άρρωστο μπορούν να γίνουν ανυπέρβλητα εμπόδια. Μια ιστορία ανθρώπινου πόνου, μιας σπάνιας κληρονομικής ασθένειας, αλλά και μιας Πολιτείας που, σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της, την υποχρέωσε να περιμένει.

Η Ελευθερία, το τρίτο παιδί της οικογένειας Ασβεστά, εμφάνισε λίγο μετά τα 35 της χρόνια τα πρώτα συμπτώματα της νόσου του Χάντινγκτον, μιας κληρονομικής νευροεκφυλιστικής διαταραχής π ου επηρεάζει τον συντονισμό των μυών, την κίνηση και τις γνωστικές λειτουργίες και συνήθως οδηγεί σε σοβαρή αναπηρία.

Όταν η κατάσταση της Ελευθερίας έγινε πλέον εμφανής, ο πατέρας της, Βασίλης Ασβεστάς, δεν είχε δεύτερη σκέψη . Την πήρε από την Αθήνα όπου ζούσε και την έφερε στο Νεοχώρι Κυλλήνης, αναλαμβάνοντας ο ίδιος τη φροντίδα της. Από εκεί και μετά άρχισε ένας άλλος Γολγοθάς.

Ένα χαρτί που έμενε «χαμένο» στον ΕΦΚΑ

Η εφ. «Πατρίς» είχε αναδείξει την ιστορία της Ελευθερίας τον Οκτώβριο του 2025, όταν η 50χρονη τότε γυναίκα είχε εγκλωβιστεί στα γρανάζια της γραφειοκρατίας , περιμένοντας το αναπηρικό επίδομα που δικαιούνταν. Ένα και μόνο έγγραφο, απαραίτητο για να προχωρήσει η διαδικασία, δεν είχε φτάσει στις αρμόδιες υπηρεσίες της Πάτρας. Παρέμενε μετέωρο στις υπηρεσίες του ΕΦΚΑ, ενώ η ίδια, βαριά άρρωστη και κατάκοιτη, περίμενε.

Η καθυστέρηση δεν ήταν για την Ελευθερία μια απλή διοικητική εκκρεμότητα. Ήταν η διαφορά ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και την απόλυτη οικονομική ασφυξία.

Ο μοναδικός άνθρωπος που είχε αναλάβει τη φροντίδα της ήταν ο πατέρας της, ο οποίος ζει με σύνταξη μόλις 330 ευρώ.

Με αυτά τα χρήματα προσπαθούσε να εξασφαλίσει στην κόρη του φάρμακα, τροφή και τα στοιχειώδη.

«Ξέρετε πόσο όμορφη ήταν η κόρη μου; Η Ελευθερία μου;», θυμάμαι να λέει ο κ. Βασίλης τότε με τρεμάμενη φωνή. Το γραφειοκρατικό πρόβλημα λύθηκε, καθώς αρκετοί έδειξαν ενδιαφέρον για την περίπτωση της Ελευθερίας και η οικογένεια της κατάφερε επιτέλους να λάβει το επίδομα που η ίδια δικαιούταν. Χρήματα που τη βοήθησαν τους τελευταίους έξι περίπου μήνες.

Το τελευταίο κεφάλαιο γράφτηκε πριν λίγες ημέρες, που η Ελευθερία άφησε την τελευταία της πνοή, με τον πατέρα της να της κράτα το χέρι.

Η περιπέτεια της οικογένειας

Η Ελευθερία δεν ήταν το μοναδικό μέλος της οικογένειας που χτυπήθηκε από τη νόσο. Η μητέρα της είχε επίσης νοσήσει από τη χορεία του Χάντινγκτον και έδωσε τη δική της μάχη επί εννέα χρόνια, πριν φύγει από τη ζωή. Η ασθένεια πέρασε και στις τέσσερις κόρες της οικογένειας.

Σήμερα η Ελευθερία δεν βρίσκεται πια εδώ. Η ιστορία της όμως είναι μια υπενθύμιση. Ότι πίσω από έναν φάκελο που «δεν στάλθηκε», πίσω από μια αίτηση που «εκκρεμεί», πίσω από μια προθεσμία που «χάθηκε», υπάρχει ένας άνθρωπος.

Στην περίπτωση της Ελευθερίας, υπήρχε μια γυναίκα που ήταν ήδη εγκλωβισμένη στο σώμα της από μια σκληρή κληρονομική ασθένεια. Χρειάστηκε όμως να εγκλωβιστεί και στη γραφειοκρατία. Ακόμα ένας άνθρωπος ΑμεΑ, ακόμα μία κατάσταση που δεν έχει διορθωθεί.

Καλό ταξίδι στο φως Ελευθερία.

Πηγή: patrisnews.com