Του Διονύση Ζακυνθινού

Υπάρχει ένα ερώτημα, στο οποίο η Πάτρα οφείλει, κάποια στιγμή, να απαντήσει, χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες: Θέλει να αξιοποιήσει τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, τις αναπτυξιακές της δυνατότητες ή θα συνεχίσει να περιμένει σχεδόν τα πάντα από το κράτος;

Η απάντηση δεν αφορά μόνο ένα έργο ή μία επένδυση. Αφορά μια ολόκληρη αντίληψη για την ανάπτυξη της πόλης.

Η προσκείμενη στο ΚΚΕ δημοτική αρχή διακατέχεται από μια βαθιά καχυποψία απέναντι στην ιδιωτική πρωτοβουλία και σε κάθε επένδυση που συνδέεται με επιχειρηματικό κεφάλαιο.

Στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, κατά τη συζήτηση για την πώληση των μετοχών της «Αυτοκινητοδρόμιο Πάτρας Α.Ε.», που κατέχει ο Δήμος, ο δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Για πάνω από 30 χρόνια, καλλιεργείται στον πατραϊκό λαό η ψεύτικη ελπίδα ότι η ευημερία του θα έρθει μέσα από τη Φόρμουλα 1. Ο πατραϊκός λαός είναι έμπειρος, όπως και η δημοτική Αρχή, δεν πίστεψε και δεν στήριξε το αφήγημα της ανάπτυξης, μέσω της Φόρμουλα 1. Και δεν θέλαμε ούτε θέλουμε να είμαστε συνέταιροι σε τέτοιες επενδύσεις».

Σε ό,τι αφορά δε στο παλιό λιμάνι, ο κ. Πελετίδης έχει μιλήσει για επενδυτές που «τους περιμένει κόλαση», αφού, κατά τη θεώρηση της δημοτικής Αρχής, οι σχεδιαζόμενες επενδύσεις στο συγκεκριμένο τμήμα του λιμανιού είναι εξυπηρέτηση επιχειρηματικών συμφερόντων.

Αυτή δεν είναι απλώς μια διαφορετική άποψη για το μοντέλο αξιοποίησης της παραλιακής ζώνης. Είναι μια συνολική πολιτική αντίληψη. Μπορεί κανείς να διαφωνεί με τον τρόπο που σχεδιάζεται μια επένδυση. Αλλά άλλο αυτό κι άλλο να θεωρείται σχεδόν εξ ορισμού ύποπτη, «εχθρική» κάθε ιδιωτική επένδυση.

Προς αποφυγή παρερμηνειών, να καταστήσουμε σαφές ότι η δημοτική αρχή έχει κάθε δικαίωμα να διεκδικεί περισσότερα χρήματα από το κράτος. Και, φυσικά, ο Δήμος πρέπει ν’ απαιτεί κρατικές επενδύσεις σε υποδομές, σχολεία, συγκοινωνίες, αντιπλημμυρική προστασία, δημόσιους χώρους και κοινωνικές δομές.

Αλλά μια μεγάλη πόλη δεν μπορεί να οικοδομήσει το οικονομικό της μέλλον μόνο με κρατικές χρηματοδοτήσεις.

Χρειάζεται επιχειρήσεις. Χρειάζεται επενδύσεις. Χρειάζεται τουρισμό. Χρειάζεται ιδιωτικά κεφάλαια. Χρειάζεται νέες θέσεις εργασίας. Και χρειάζεται μια δημοτική αρχή, που δεν θ’ αντιμετωπίζει τον επενδυτή σαν εχθρό, αλλά ως συνομιλητή -ακόμη κι όταν διαφωνεί μαζί του.

Η Πάτρα δεν χρειάζεται άλλη εσωστρέφεια. Η πόλη έχει χάσει πολλές ευκαιρίες στο παρελθόν.

Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούμε με κάθε επένδυση.

Δεν είναι απαραίτητο ν’ αποδεχόμαστε κάθε επιχειρηματικό σχέδιο. Όμως, είναι απαραίτητο να συζητάμε κάθε σοβαρή επενδυτική πρόταση, με κριτήριο το συμφέρον της αχαϊκής πρωτεύουσας.

Επομένως, η Πάτρα θα γίνει τελικά μια πόλη που προσελκύει επενδύσεις ή μια πόλη που περιμένει επενδύσεις;

Θα γίνει μια πόλη που δημιουργεί πλούτο ή πόλη που περιμένει να της μοιράσει πόρους το κράτος;

Θα γίνει μια πόλη ανοιχτή στη θάλασσα, στον τουρισμό, στην επιχειρηματικότητα και στις νέες δραστηριότητες ή θα συνεχίσει να βλέπει κάθε επιχειρηματική πρωτοβουλία μέσα από το πρίσμα της ιδεολογικής αντιπαράθεσης;

Το μέλλον της Πάτρας δεν μπορεί να περιμένει την απάντηση.

Και, κυρίως, δεν μπορεί να πληρώνει άλλο το κόστος της αδράνειας

Πηγή: flamis.gr