Αλέξης Τσίπρας: Ο πρωθυπουργός που δολοφόνησε την οικονομία. Διαβάστε πώς

Ανατρέχοντας κανείς στην τριμηνιαία έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους για το πρώτο τρίμηνο του 2017 (που δημοσιεύθηκε τον Μάιο), στη σελίδα 16 βρίσκει ένα πραγματικά τρομακτικό διάγραμμα, που καταγράφει το “μείγμα οικονομικής πολιτικής” το οποίο έχει εφαρμοστεί στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

Το μείγμα αυτό αποτελείται ουσιαστικά από δύο είδη μέτρων: αυξήσεις φόρων και περικοπές δαπανών. Και όπως βλέπουμε στο παρακάτω διάγραμμα, μέχρι και το 2014 το μείγμα αυτό είτε ήταν ισορροπημένο μεταξύ των δύο, είτε αποτελείτο περισσότερο από περικοπές και λιγότερο από αυξήσεις φόρων.

Το 2015, όταν ανέλαβε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η τάση αυτή αναστράφηκε: το 65% των μέτρων που υλοποιήθηκαν αφορούσε σε αύξηση των εσόδων, και μόνο το 35% σε περικοπές δαπανών. Το 2016 τα πράγματα ήταν πιο μοιρασμένα, με 57% περικοπές δαπανών και 43% αύξηση εσόδων.

Το τρομακτικό κομμάτι του διαγράμματος είναι η τελευταία μπάρα, που δείχνει τις εκτιμήσεις για το 2017, με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις αυτές, φέτος η δημοσιονομική προσαρμογή θα αποτελείται από 94% αυξήσεις φόρων και μόλις 6% περικοπές δαπανών!

Θυμηθείτε αυτό το διάγραμμα την επόμενη φορά που θα ακούσετε τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα ή τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο να μιλούν αυτάρεσκα για “ισορροπημένο δημοσιονομικό μείγμα” που εφαρμόζει η κυβέρνηση. Γιατί το δημοσιονομικό μείγμα δεν είναι απλά… ανισόρροπο, αλλά εξωφρενικά επικεντρωμένο στην εξοντωτική φορολογική επιβάρυνση των πολιτών και των επιχειρήσεων, που θα ήταν “φονική” ακόμα και σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης – πόσω μάλλον μετά από οκτώ χρόνια καταστροφικής ύφεσης που έχει “γονατίσει” την ελληνική οικονομία και τους φορολογούμενους.
H παρακαταθήκη Τσίπρα

Αυτή θα είναι και η παρακαταθήκη που θα αφήσει ο Αλέξης Τσίπρας ως πρωθυπουργός: η οριστική διάλυση της οικονομίας. Η ιστορία θα γράψει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρήκε μπροστά του μία οικονομία βαριά πληγωμένη, αλλά σε στάδιο ανάνηψης, και της “έβγαλε την πρίζα”, αφήνοντάς τη να πεθάνει. Γιατί τι άλλο μπορεί να είναι η υπερφορολόγηση σε μία ήδη υπέρμετρα επιβαρυμένη από φόρους οικονομία, αν όχι δολοφονία; Οι απλοί πολίτες δεν μπορούν πια να πληρώσουν τους φόρους τους, όσοι μπορούν να “γλιτώσουν” την εξοντωτική φορολογία κρύβοντας εισοδήματα από το κράτος το κάνουν συστηματικά και χωρίς τύψεις, ενώ οι επιχειρήσεις που έχουν τη δυνατότητα να το πράξουν εγκαταλείπουν την Ελλάδα για γειτονικές χώρες με πιο ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς, προκειμένου να μπορέσουν να συνεχίσουν απρόσκοπτα τη λειτουργία τους, και όσες δεν έχουν αυτήν τη δυνατότητα, βάζουν λουκέτο. Όλα αυτά δεν είναι αποτελέσματα της απροθυμίας των πολιτών και των επιχειρήσεων να πληρώσουν, αλλά της αδυναμίας τους.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στις αθρόες κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς περιουσιακών στοιχείων ανθρώπων που αδυνατούν να καλύψουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις. Ήδη οι κατασχέσεις ανέρχονται σε χιλιάδες κάθε μήνα, και αναμένεται να αυξηθούν τους επόμενους μήνες, καθώς θα έρχονται η μία μετά την άλλη οι προθεσμίες για την πληρωμή του φόρου εισοδήματος και του ΕΝΦΙΑ και όλο και περισσότεροι θα κάνουν “στάση πληρωμών”.

Αυτό που αξίζει να αναφέρουμε σε αυτό το σημείο, και έχει τη σημασία του, είναι ότι αυτό το ανισοβαρές δημοσιονομικό μείγμα δεν είναι έξωθεν επιβεβλημένο, αλλά αποτελεί στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ: περισσότεροι φόροι και εισφορές, ελάχιστες μειώσεις δημοσίων δαπανών. Στο Μαξίμου συνηθίζουν να επιρρίπτουν τις ευθύνες για τα πιο σκληρά μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας στους δανειστές, υποστηρίζοντας ότι αυτοί είναι που πιέζουν για την υλοποίησή τους. Όμως εν προκειμένω πρόκειται καθαρά για κυβερνητική απόφαση.

Και επομένως, το κρίμα στο λαιμό τους…

Ιάσων Στατήρης